Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Χίλια ευχαριστώ, το περιοδικό αληθινές γυναίκες, για την αφιέρωσή του, τόσα στα βιβλία μου, όσο και για εμένα!

http://alithinesgynaikes.gr/2017/02/21/%CE%B7%CE%BB%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%B1-%CE%B2%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%BD%CE%AC%CE%BA%CE%B7-%CF%84%CE%B1-%CE%BD%CE%AD%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%AC-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC/ Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, Ανασφάλεια, άνθρωποι λυπημένοι. Όμως υπάρχει ελπίδα . Τα νέα παιδιά αυτής της χώρας ,τα σκεπτόμενα παιδιά της που δημιουργούν, ονειρεύονται, τα νέα συγγραφικά μυαλά της χώρας μας.
Σας παρουσιάζουμε την Ηλιάνα ,μέσα από το βιογραφικό της. Διαβάστε και πάρτε δύναμη από το λόγια της. «Γεννήθηκα στην Αθήνα, αλλά μετακόμισα στο Μεσολόγγι στα 25μου χρόνια. Σπούδασα Στέλεχος Τραπεζικών Εργασιών χωρίς να θέλω ποτέ να ασκήσω το συγκεκριμένο επάγγελμα, καθώς και οργάνωση γραφείου με χρήση Ηλ. υπολογιστή. Για δυο χρόνια ήμουν ραδιοφωνική παραγωγός στον άνεμο 9,37FM, με την εκπομπή: ψιθυρίσματα. Ελληνική μουσική, με gossip news. Άρθρα μου, δημοσιεύονται στις εφημερίδες: Freepen.gr, Βασικός Μέτοχος, Κορινθιακή Ημέρα και Ιθωρία. Επίσης, είμαι μέλος της Εθνικής Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών Κύπρου Στο ενεργητικό μου, έχω πολλές εκθέσεις ζωγραφικής- ομαδικές/ ατομικές. Βιβλία πού έχω γράψει: ΛΕΥΚΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ, ΤΟ ΚΕΝΤΗΜΑ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥ, Η ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ, ΟΤΑΝ ΠΟΝΑΕΙ ΜΙΑ ΨΥΧΗ. TO ΒΑΛΣ ΤΩΝ ΑΝΕΜΩΝ (Iστορικό Μυθιστόρημα) Το βιβλίο: Λευκά Περιστέρια, ήταν υποψήφιο για βραβείο αναγνωστών το έτος 2012. «Τίποτα δεν χάθηκε, αν εμείς δεν το αφήσουμε να χαθεί». Είναι μέλος της Εθνικής Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών Κύπρου. Ζει στο Μεσολογγι. Λευκά περιστέρια (2011) Μπορεί η αγάπη να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο; Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ένας φίλος; Τι κερδίζει στο τέλος, ο έρωτας ή η αυτοθυσία; Μια νεαρή γυναίκα αντιμέτωπη με μια δύσκολη αρρώστια, καλείται να απαντήσει σε όλα αυτά τα ερωτήματα στην προσπάθειά της να βρει επιτέλους την ευτυχία τόσο για τον εαυτό της όσο και για εκείνους που αγαπά. Στο μεταξύ, οι γύρω της κρύβουν ο καθένας τη δική του ιστορία και τα δικά του όνειρα. Κάποιοι θα πετάξουν με τα φτερά των ονείρων τους, και κάποιοι θα γίνουν Λευκά Περιστέρια. Η μελαγχολία της νύχτας (2011) Η βαριά μυρωδιά του θανάτου διαποτίζει όλες τις πτυχές ενός ολόκληρου οικογενειακού δέντρου. Το νησί της Σπιναλόγκας και η λέπρα που “κρατάει εφτά γενιές” μοιάζουν να μην πέρασαν ποτέ στη σφαίρα του παρελθόντος, αλλά να ζουν, ως μόνιμοι εφιάλτες, διατρέχοντας την κάθε γενιά διαδοχικά. Εν μέσω του τραγικού τετελεσμένου του θανάτου, της ακραίας απελπισίας, της απόγνωσης και της απόλυτης αδυναμίας να παρέμβουν στο πεπρωμένο τους, οι άνθρωποι προσπαθούν να υπερασπιστούν τη ζωή, ερωτεύονται, κάνουν παιδιά, παίζουν παιχνίδια, δημιουργούν, κάνουν όνειρα… για να έρθει πάντα το “μοιραίο” και πάντα να τους νικήσει, ασυγκίνητο από τον πόθο τους για τη ζωή. Ανθρωποι-σκιές, τολμούν για λίγο να πάρουν σάρκα και αισθήσεις, πριν να πέσει σαν καταπέλτης πάνω τους το βαρύ μυστικό που γεννήθηκε στη Σπιναλόγκα… Το κέντημα του δράκου (2012) Ο Ρουστίκος – διάσημος πιανίστας πλέον- επιστρέφει στην Πρίγκηπο, με απώτερο σκοπό να συναντήσει τη μητέρα του, η οποία μένει ακόμη με τον αδερφό της, γνωστό εισοδηματία. Πιστεύει πώς ο έρωτας είναι απλά ένα ψέμα, ένα κατασκεύασμα της φαντασιοπληξίας του ανθρώπου, ώστε να προσφέρει λίγες περιπλανητικές ορέξεις στην μίζερη ζωή του. Μέχρι τη στιγμή, πού γνωρίζει τη Σεμέντα – μια αθώα κοπέλα – και αλλάζει η ζωή του. Μια κοπέλα, πού βάζει την κασέτα στο κασετόφωνο και πλησιάζει το παραθύρι της. Μπροστά της, έχει τις αγαπημένες της γλάστρες. Μπουκαμβίλια και βασιλικό. Χαμογέλα καθώς αγγίζει με την μύτη της τα φύλλα του βασιλικού. Ο Ρουστίκος Καλογλού, μου μίλησε ψελλίζει και αγκαλιάζει τον εαυτό της. Μοιάζει με πουλί, πού ανοίγει τα φτερά και μαθαίνει να πετά. Φίλες δεν έχει να το αποκαλύψει, μονάχα έναν αρραβωνιαστικό, επιλογή της θείας της, για να την ξεφορτωθεί πιο γρήγορα. Είναι μικρή άκουγε την μάνα της, να διαμαρτύρεται αλλά η Μαμέλχθη – η θεία της – δεν άκουγε. Είχε πάρει την απόφασή της. Μόλις απολυθεί από φαντάρος θα γίνει και ο γάμος, σε ένα χρόνο ήταν η απόφασή της και αλίμονο σε όποιον της πήγαινε κόντρα. Μια ιστορία ρομαντική, όπως τα τρυφερά κοριτσίστικα όνειρα. Ένα κορίτσι δεκαοχτώ χρόνων, έρχεται αντιμέτωπο με τον έρωτα. Κατορθώνει να αναδυθεί, μέσα από αυτόν, για να αντικρίσει, ώριμη πια, τον ήλιο! Πώς; Οταν πονάει μια ψυχή (2013) Συνήθεια…Μια τόσο μαγική λέξη και ταυτόχρονα δέσμια των εννοιών της. Επαναλαμβανόμενη πράξη, λοιπόν. Ενωση ανθρώπινων σχέσεων, φιλιών… γάμων……Ισχύει, κάτι τέτοιο; Και αν, ναι, γιατί μπλέκει τόσο τη ζωή; Επειδή, η ζωή είναι ένα τετράδιο, σαν αυτό πού κάνουν τους μαθηματικούς λογαριασμούς… Εκεί, γράφονται οι στιγμές. Τι είναι οι στιγμές, όμως; Κανείς δεν βρήκε τον ακριβή ορισμό. Το βαλς των ανέμων(2014) Γεννήθηκε για να πολεμάει. Το μέρος όπου την έφεραν στον κόσμο; Πλούσιο, προικισμένο. Ταίριαζε απόλυτα με το όνομά της! Κασσάνδρα! Μυστικά και εμπειρίες πού φανέρωσε εκείνη τη βραδιά του Οκτώβρη. Έκλαιγε απαρηγόρητα ο Θεός κι το στέρνο της ζητούσε μια συγχώρηση. Δεν ήξερε πότε θα στερέψουν τα μάτια της από το πέρασμα των χρόνων! Της έλειπε, η Σμύρνη κι ας μην ήθελε να το παραδεχτεί. Ο Χορός Των Νεράιδων (2016) Σε ένα μακρινό μέρος όπου οι άνθρωποι είναι λιγοστοί, τα δάση, τα ρυάκια, τα ποτάμια, τα βουνά και τα ερειπωμένα σπίτια υπερισχύουν και αποκτούν δικά τους πλάσματα. Πλάσματα, πού συναντάμε στη μυθολογία και τους θρύλους κάθε λαού… κάπου, εκεί κοντά, γεννιέται και η ιστορία μας. Σε ένα απομακρυσμένο σπίτι, κρυμμένο στα δέντρα και στα νερά των καταρρακτών. Μέσα στις νεράιδες και τις παραδόσεις τους. Κάπου, εκεί, γεννήθηκε ένα κοριτσάκι. Αννούλα, την έλεγαν. Οι γονείς της και τα αδέρφια της, χάρηκαν αφόρητα. Ένα πανέμορφο κορίτσι, με ξανθά μαλλιά και γαλάζια μάτια, έδινε πνοή, στη νέκρα του σπιτιού. Νεράιδα, την ονόμασαν. Η μορφή της σε γαλήνευε, σε ταξίδευε και πολλές φορές σου έδινε μια έλξη δύναμης. Γελούσαν, με τα καμώματά της κι όσο μεγάλωνε, τηρούσαν τις προϋποθέσεις, απέναντί της. Όμως, ένα πρωί, εξαφανίστηκε. Τα αδέρφια της και οι γονείς της, την έψαξαν παντού. Μα το δάσος ήταν τόσο μεγάλο… Κάποιοι, είπαν, πώς την απήγαγαν εξωτικά πλάσματα, κάποιοι, πώς πνίγηκε στο ποτάμι. Ορισμένοι, μίλησαν, για τις νεράιδες. Μα, κανείς τους με σιγουριά. Τίποτα δεν χάθηκε, αν εμείς δεν το αφήσουμε να χαθεί. http://ilianavolonaki.blogspot.gr/2017/01/blog-post_4.html?spref=fb http://alithinesgynaikes.gr