Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2015

Η Ελλάδα μας!!!

Δεν είμαι ειδική στα πολιτικά δρώμενα κι ούτε, έχω σκεφτεί, να ασχοληθώ, με αυτά!
Όσα, ακόμα, έγραφα, στο βιβλίο μου: το Βαλς των Ανέμων, ήταν από την γυναίκα, πού τα έζησε, αλλά και από περήφανους Ιστορικούς! Σαν λογοτέχνης και σαν Έλληνας πολίτης, έχω, όμως, απογοητευτεί, από όσα μαθαίνω. Πριν, γράψω, τη σκέψη μου, έκανα μια έρευνα, στο ιντερνέτ και έπεσα στην εκπομπή: Η Μηχανή του χρόνου, οι μεγάλες οικονομικές κρίσεις στην Ελλάδα. Σας παραθέτω και ένα σχετικό βίντεο: https://www.youtube.com/watch?v=1PugGIXc1OM
Η χρονολογία: 10 Δεκεμβρίου 1893, σημαντική, για τον Ελλαδικό χώρο, η ιστορική παραδοχή του Χαρίλαου Τρικούπη «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» σηματοδοτεί ανάγλυφα τη θλιβερή κατάληξη μιας οικονομικής πολιτικής μεγάλων φιλοδοξιών και αγαθών προαιρέσεων, τα διδάγματα της οποίας δεν έχουν ακόμα, έναν αιώνα αργότερα, συζητηθεί ευρέως. Η πολιτική αυτή ανάγκασε το 1898 την Ελλάδα στην αποδοχή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου (ΔΟΕ) ο οποίος υποχρέωσε τη χώρα σε πολιτική αυστηρότατης λιτότητας, ως το 1910 τουλάχιστον, για να καταργηθεί τυπικά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Θα μπορούσαμε, να βρούμε ομοιότητες, με το Τότε και με το Σήμερα;
Αν κάνουμε, μια σύγκριση, ο Διεθνής Οικονομικός έλεγχος, εκείνης της εποχής, είναι το αντίστοιχο ΔΝΤ της εποχής μας! Μετά το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν», τόσο ο Τρικούπης όσο και ο διάδοχός του, Δηλιγιάννης, επιχείρησαν επανειλημμένα να έρθουν σε συμβιβασμό. Παρά τις κατά καιρούς προσεγγίσεις, μέχρι την κήρυξη του πολέμου δεν είχε επέλθει συμφωνία, λόγω απαιτήσεων των δανειστών, στις οποίες η Ελλάδα αδυνατούσε ν΄ ανταποκριθεί.
Στη διάρκεια του πολέμου και μετά την ήττα οι ομολογιούχοι απαιτούσαν ως όρο για την υπογραφή ειρήνης την επιβολή οικονομικού ελέγχου. Πρώτα αποσπάστηκε η υπογραφή της Ελλάδας για τη συγκρότηση της ΔΟΕ και μετά προχώρησε η προκαταρκτική συμφωνία ειρήνης. Το κλειδί της συμφωνίας ήταν η σύναψη ελληνικού δανείου, με την εγγύηση των κεντρικών τραπεζών Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας. Το δάνειο, αρχές Μαΐου του 1898 στο Παρίσι. Το πραγματικό ύψος του; 150 εκ. χρυσά φράγκα και θα συναφθεί με το μέσο διεθνές επιτόκιο. Στην Ελλάδα θα αποφέρει μόλις 20 εκ. για την κάλυψη του ελλείμματος του 1897. Το υπόλοιπο καταβλήθηκε ως αποζημίωση στην Οθωμανική Αυτοκρατορίας και τους ομολογιούχους δανειστές για τα καθυστερούμενα, Κληρονόμησε, λοιπόν, στην Ελλάδα ένα υπέρογκο, αν και μακροπρόθεσμο, νέο χρέος. Σύμφωνα με τους όρους η απόσβεσή του προβλεπόταν να γίνει το 1963. Την περίοδο της χρεοκοπίας του 1932, οπότε και «πάγωσε» προσωρινά η καταβολή τοκοχρεολυσίων, υπολείπονταν ακόμη να καταβληθούν περίπου 60 εκ. Η αποπληρωμή του παρατάθηκε και μετά τη δεκαετία του 1960. Τελικά, όμως, αυτό θα γίνει με τη διάλυση της ΔΟΕ. Αλλά η μνήμη του θα διατηρηθεί και μοιραία έρχεται στον νου τις μέρες της τρόικας. Σε ένα πρόσφατο, φίλοι/ες μου, ταξίδι μου, στην Αθήνα, σε μία ήσυχη καφετέρια, μία παρέα, ανδρών, ηλικίας 70 και άνω, συζητούσαν, την κατάσταση της χώρας μας, την Κατάντια μας, όπως άκουσα, έναν από αυτούς! Μπροστά μου, είχα τον υπολογιστή μου, για να ξεκινήσω, το νέο μου βιβλίο και αντί, να γράψω, τις σκέψεις μου, άρχισα, να πληκτρολογώ, τις κουβέντες τους. Έβρισκαν ομοιότητες εκείνου του Ελέγχου με τη σημερινή επιτήρηση της τρόικας. Δηλαδή: 1. Οι Μεγάλες Δυνάμεις έδρασαν, όπως τώρα η ΕΕ, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. 2. Η Ελλάδα πήρε ένα μεγάλο δάνειο για να καλύψει τα χρέη της και το δημοσιονομικό της έλλειμμα. 3. Η Ελλάδα πάντα αναζητούσε απεχθή εξωτερικό δανεισμό για να στηρίξει την ανάπτυξη της με αποτέλεσμα να διογκώνεται το εξωτερικό της χρέος. Σχολίαζαν, ακόμα και τη κατάντια των δημοσίων υπαλλήλων. Η σημερινή τραγωδία των δημόσιων υπαλλήλων, ίδια, με την τότε! Θέλετε κι άλλα; Οι Αθηναίοι ξύπνησαν ένα πρωί και διάβασαν στις εφημερίδες την εξής πληροφορία: ετοιμάζεται ένα φορολογικό νομοσχέδιο που αφορά τους άγαμους. Ο υφυπουργός των Οικονομικών, μέχρι και να φορολογήσει τα γεροντοπαλίκαρα, ήθελε, για να ενισχύσει μ' αυτόν τον τρόπο τον κρατικό προϋπολογισμό, αλλά και για να επιλύσει το πρόβλημα της αναπαραγωγής του γένους. Άλλο γεγονός;Να κατάσχει το κράτος τις βέρες όλων των νυμφευμένων και να απολυθούν οι γυναίκες δημόσιοι υπάλληλοι! Ο Γιάννης Ψυχάρης, Έλληνας φιλόλογος και λογοτέχνης, συγγραφέας, καθηγητής της Ελληνικής γλώσσας στο Παρίσι, γνωστός για το ρόλο του στο κίνημα του δημοτικισμού και τον αγώνα του για την καθιέρωση της δημοτικής ως επίσημης γλώσσας του ελληνικού κράτους, έγραψε το εξής: Ένα Έθνος για να γίνει Έθνος, θέλει δυο πράγματα. Να μεγαλώσουν τα σύνορά του και να κάμει φιλολογία δική του". Σημαντικότατο έργο του το πεζογράφημα Το ταξίδι μου, γραμμένο με ιδιαίτερη προσοχή με τους μέχρι τότε αδημοσίευτους κανόνες της δημοτικής γλώσσας, το οποίο έλαβε ευρύτατη δημοσιότητα, αλλά και αρνητική κριτική από τους υποστηρικτές της καθαρεύουσας. Δηλαδή, φίλοι/ες μου, η χώρα μας, ήταν, συνεχώς, στο χείλος της πτώχευσης!
Τη μόνη περίοδος, πού- κάπως- μπορούμε, να εξαιρέσουμε, είναι η Κατοχή, στη διάρκεια της οποίας η χώρα υποχρεώθηκε για υπέρτερους λόγους σε παύση πληρωμών. Κάτι παρόμοιο, γίνεται και τώρα, 30 Ιουνίου 2015, με τις τράπεζες. Έχουν περάσει 77 χρόνια από την τελευταία φορά που η λέξη χρεοκοπία ακούστηκε στην Ελλάδα τόσο πολύ όσο αυτές τις ημέρες. Ήταν η χρονιά της τελευταίας από τις τέσσερις ελληνικές πτωχεύσεις των ετών 1827, 1843, 1893 και 1932. Πτωχεύσεις που οφείλονταν στην αδυναμία της χώρας να εξυπηρετήσει έναν υπέρμετρο και πανάκριβο εξωτερικό δανεισμό και λύνονταν με ακόμη μεγαλύτερο και επαχθέστερο δανεισμό δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο που έσπασε μόλις στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Και που είχαν σχεδόν πάντα μια έμμεση ή άμεση σχέση με την εθνική κυριαρχία. Εδώ, θέτω, το ερώτημα, ως Ελληνίδα, 30 χρόνων και φοβούμενη, για το μέλλον μου και για το μέλλον, των παιδιών, πού έχω κατά νου. Γιατί, η Ελλάδα, σε πτώχευση; Τι θα κερδίσουν οι πολιτικοί μας; Ευκαιρίες, πάντα υπήρχαν- υπάρχουν. Γιατί, δεν θέλουν, η Ελλάδα, να έχει ψηλά, το κεφάλι; Μα, η Ελλάδα, έχει ψηλά, το κεφάλι. Όχι, επειδή, μας το επιβάλλουν, είναι δυνατός λαός, δεμένος. Όταν, μάλιστα, χρειαστεί, βάζουν στην άκρη, τα κόμματα: Σύριζα, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ... και αναλαμβάνει δράση. Η Ελλάδα, είναι κυρίαρχος του εαυτού της. Ευχαριστώ!