Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

Κομμάτι, από το βιβλίο μου: το βαλς των ανέμων!!!

Θυμάμαι τα λόγια της σαν να ειπώθηκαν χτες… Σαν σήμερα, μου φαίνεται, που τον γνώρισα… Μου επεσήμανε αφοσιωμένη στις σκέψεις της και θυμώνοντας μαζί μου, που δεν πρόσεχα σε εκείνα που μου έλεγε.
Η βραδιά είναι δροσερή, ο αγέρας φυσάει και ο όμβρος δυναμώνει. Ο πυρετός μου, ανεβοκατεβαίνει διαρκώς και σε βλέπω να στέκεσαι κοντά μου, με ένα βρεγμένο ιστίο στο χέρι και να βρέχεις το μέτωπό μου! Πρόκειται για μια απλή και περίπλοκη συνάμα ιστορία…. Θα σου τη διηγηθώ με τη σειρά των γεγονότων! Αν τώρα θελήσεις να την γράψεις, είσαι ελεύθερη! Μα να μην εξαιρέσεις τίποτα απολύτως. Η πρώτη φορά που τον είχα δει, ένιωσα την καρδιά μου να φτερουγίζει. Στην πορεία, όσοι ψίθυροι θαυμασμού κι αν ακούγονταν… παρέμενα καρφωμένη στην θέση μου και τον κοιτούσα παρακαλώντας να μου μιλήσει. Καρφωμένη στο παράθυρό του, περίμενα την φιγούρα του, να αντικρίσω! Φανταζόμουν, δε, πως θα ήταν η ζωή μου, εάν, ήμουν παντρεμένη, μαζί του! Δεν ήξερα πως θα κατέληγε αυτή η ιστορία… ή μάλλον ναι! Ήμασταν διαφορετικοί! Και στο κάτω- κάτω της γραφής, ποιοι ήμασταν εμείς που θα φέρναμε τα πάνω κάτω σε δύο λαούς;