Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2014

Ποίημα από το εφηβικό μου τετράδιο!


Λάμψη αστεριών:
Τα αστέρια, μάτια μου, να ξερες πόσο τα ζηλεύω! Ζευγάρια λάμπουν και δεν πονούν, όπως η ανθρώπινη καρδιά. Σ' ακούν, σε κοιτούν, μα δεν μιλούν, δεν αισθάνονται, δεν πονούν... Ο πόνος, βλέπεις, της καρδιάς, είναι αβάσταχτος, μα όταν τον νιώσεις, κοίτα τα άστρα κι αυτά, με τη φωτεινή τους, λάμψη, θα σε παρηγορήσουν. Μόνο, μην τους κρύψεις τίποτα. Είναι σαν μικροί μάγοι κι άμα, η καρδιά σου, αληθινά αγαπά, θα σου πουν: τρέξε, μη χάνεις ούτε λεπτό.