Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2014

Απόσπασμα, από το βιβλίο μου: το βαλς των ανέμων!!!

Ακούστηκε στην πόρτα ένα χτύπημα βιαστικό και επίμονο… Ένας πυροβολισμός μας έκανε να φθάσουμε ως το ταβάνι… Η Βασιλική και εγώ, είχαμε πάρει την συνηθισμένη θέση μας στο σαλόνι.
Την Χαριτίνη και την Άννα την κρύψαμε στην καταπακτή του σπιτιού και από πάνω ρίξαμε την κουρελού για να μην φαίνεται. Το χτύπημα, έγινε ακόμα πιο δυνατό και επίμονο. Ζήτησα από την Βασιλική να ανοίξει. Όταν άνοιξε, τρεις Τούρκοι, ανάμεσά τους και ο Νουρί, όρμησαν μέσα. Πάλεψα με τον εαυτό μου… Πέρασε από μπροστά μου η ερωτική μας εικόνα… κάπου, κάποτε και ο ήχος της ανάσας του, μου τρύπησε τα τύμπανα. Ότι με πλήγωσε περισσότερο, το έβλεπα να στέκεται εμπρός μου και να με κοιτάζει με απλανές βλέμμα. Δεν κατάλαβα τότε αν ένιωθε κάτι… όμως τώρα ναι, ξέρω… Οι εικόνες ξεκίνησαν να μπαίνουν με χρονολογική σειρά και καθώς επίσης και οι σκηνές και οι στιγμές της ιστορίας. Ένας φαύλος κύκλος… πάνω πού έλεγα πώς τον είχα ξεχάσει… εμφανίστηκε ξανά και…. Τυλιγμένη στο πέπλο της χαράς και της θλίψης… Ο κυρίαρχος του παιχνιδιού, δεν ήταν κανείς από τους δύο μας… Απλοί θνητοί πού λογαριάζουν δίχως τα βέλη του έρωτα! Τον είδα και… στα αλήθεια… ένιωσα το βέλος να με τρυπάει…. Και τώρα πού σου μιλάω, προσπαθώ να γυρίσω το χρόνο πίσω και να θυμηθώ με ακρίβεια το πρόσωπό του. Ελλιπής… Θα πρόσθετα στο ημερολόγιό μου. Χάνομαι στις λέξεις… στα πρόσωπα εκείνης της βραδιάς… Μια συγκίνηση με γεμίζει καθώς πάω να αναπνεύσω και… λυπάμαι τελειώνει το οξυγόνο μου. Πονάει, όσο τα σκαλίζω… Κι όχι, μόνο στη Σμύρνη… Κι ύστερα… Η μάνα σου, ο πατέρας σου… Η αγάπη σου… Τα δύσκολα χρόνια που πέρασα αργότερα στη ζωή μου… Η αμαρτία που προκάλεσα στο σώμα μου… Έλεγε η μάνα μου σαν θυμάμαι πώς υπάρχουν άνθρωποι πού νιώθουν τα γεγονότα της ζωής του πιο βαθιά και πιο ευαίσθητα από τους υπολοίπους. Ο καθένας ζει με διαφορετικούς ρυθμούς… παίζει, αναστατώνεται, γελά… Η δική μου όμως ιστορία διαφέρει… Εικόνες βουβές…. χωρίς λόγια… και με μηδενική κίνηση. Πολλές φορές διαπιστώνω κάτι πού μου είχε διδάξει μια παλιά φίλη… <<Η ζωή είναι πόρνη… σε κερδίζει χωρίς να το πάρεις χαμπάρι… Εξουσία έχει επάνω σου και στην πρώτη αδυναμία… Σε τσακίζει…>> Και να πού μετά από τόσα χρόνια κατάλαβα την σημασία της.