Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

Τοποθέτησή μου!!!

Θα με πείτε- σίγουρα- τρελή! Μα, όσοι με γνωρίζετε, γνωρίζετε επίσης, πώς σπάνια, μιλάω, για τηλεοπτικές σειρές! Είτε πρόκειται για Ελληνική σειρά, ή Τουρκική, ή Αγγλική, Γαλλική... Συνήθως, βλέπω κωμωδίες, μου αρέσει να γελάω και να ξεχνάω τις καταστάσεις τις καθημερινότητας.
Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ, όμως, μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Πρώτον, επειδή πρόκειται για αληθινή ιστορία και κατά κύριο λόγω, έδειχνε την πλευρά της γυναίκας την εποχή 1950-60-70 και συνεχίζεται. Οι γυναίκες σήµερα έχουν διανύσει µια µακριά πορεία όσον αφορά, τη θέση τους και φυσικά τα πολιτικά τους δικαιώµατα. Πράγµατι η σηµερινή γυναίκα βρίσκεται µακριά από εκείνην των αρχών του προηγούµενου αιώνα, η θέση της οποίας ήταν κατώτερη από του άνδρα, ενώ η κοινωνική της υπόσταση και τα δικαιώµατά της ήταν σχεδόν ανύπαρκτα. ∆εν µπορούσε να εργαστεί, να ψηφίσει, να διεκδικήσει τα δικαιώµατά της, ακόµη και να έχει τη δική της περιουσία.
 Όσον αφορά τα πολιτικά δικαιώµατα, οι Ελληνίδες γενικά είχαν εµποδιστεί να συµµετάσχουν στις δηµόσιες δραστηριότητες γιατί αυτές θεωρούνταν καθαρά ανδρικές. Σύµφωνα λοιπόν µε τα παραπάνω, το κύριο µέληµά των γυναικών ήταν η φροντίδα της οικογένειά τους. ∆ηλαδή µόνο υποχρεώσεις. Πάντα, με συγκινούσε αυτή η πλευρά, όπως και η ζωή των ανθρώπων, την εποχή 50-60-70... Η δεκαετία της βιομηχανικής ανάπτυξης, της υπερκατανάλωσης, της αύξησης των μέσων επικοινωνίας, του μαγνητοφώνου και της τηλεόρασης.Κι όχι μόνο! Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, όσοι ασχολούνται με τη γραφή, να επιμένουν στις παλιές εποχές!
Επιπλέον, στη προσωπικότητά μου και στο τρόπο σκέψης μου, έπαιξε και το βιβλίο μου: Το βαλς των ανέμων. Η Κασσάνδρα, γεμάτη ενέργεια, φροντίζει η απουσία του κρυφού έρωτά της, να μην γίνει αισθητή και προσπαθεί να κρατάει τις ισορροπίες της οικογένειας, του Σταυράκου, της Βασιλικής... Μέσα από τα λόγια της γιαγιάς- Κασσάνδρας, έμαθα το φευγιό, τη ταλαιπωρία, το πολιτισμό, τις γεύσεις...
Οι εικόνες πολλές και δύσκολες στην κατανόηση τους. Μπλεγμένες οι εικόνες του θυμού με την νοσταλγία μιας ποιότητας ζωής, σε αντίθεση με αυτό που ζούσα, καθώς μου περιέγραφε, με δάκρυα στα μάτια. H Σμύρνη απέκτησε για άλλη μια φορά, σημαντική θέση στη ψυχή μου. Είναι η πρώτη φορά, πού μιλάω ανοιχτά, για τη γυναίκα: Κασσάνδρα, στη πραγματικότητα, έχει διαφορετικό όνομα, απλά... Κασσάνδρα, σημαίνει:  Πληθωρική, επαναστάτρια αλλά με έντονη την αίσθηση της λογικής. Άλλωστε και η ίδια, το επέλεξε! Δεν σας κρύβω, πώς θα ήθελα, να βρεθώ, Πρωτομαγιά στη Σμύρνη, να ζήσω, όσα μου διηγούνταν.
Παράλληλα με τις λέξεις, όπως κινούσε τα χέρια και το βλέμμα της, έμοιαζε, με όσους έχουν: επιθανάτια ιστορία. Εγκληματική λαγνεία, αιμοσταγής βαρβαρότης, κτηνώδης θηριωδία τη θυμάμαι να λέει, για τους δυο πολέμους, πού πέρασε! Η μεγαλύτερή της, όμως, αγάπη; Η Σμύρνη! Άνθρωποι βρεθήκανε ξαφνικά έξω απ΄ την προγονική τους γη. Παράτησαν σκοτωμένα παιδιά και γονιούς άταφους. Παράτησαν περιουσίες, τον καρπό στα δένδρα και στα χωράφια, τη σοδειά τους, το κομπόδεμά τους, τα πορτρέτα των προγόνων στους τοίχους... Και βάλθηκαν να τρέχουν να φεύγουν κυνηγημένοι απ΄ το τούρκικο μαχαίρι και τη φωτιά του πολέμου. Άρπαξαν οι άνθρωποι βάρκες, καΐκια, σχεδίες, βαπόρια,- όπως η Κασσάνδρα, με την Βασιλική- και πέρασαν τη θάλασσα σ΄ έναν ομαδικό, φοβερό ξενιτεμό. Από νοικοκυραίοι στον τόπο τους, φυγάδες, άστεγοι άποροι και ζητιάνοι στα λιμάνια του Πειραιά, της Σαλονίκης, της Καβάλας του Βόλου, της Πάτρας. Δεν ξέρω, σε εσάς, το βαλς των ανέμων, πόσο θα σας ακουμπήσει! Εκτός, όμως, από τα Ιστορικά- Πολιτικά Γεγονότα, πού καταγράφονται, καταπώς έχουν, υπάρχει και η θέση της γυναίκας, στην εποχή του 1800- 1900- 1940- 1950-60-70... Στη Γαλλία, στη Σμύρνη, Στη Κυανή Ακτή, στην Ελλάδα...