Σάββατο, 21 Ιουνίου 2014

Διαβάστε ένα απόσπασμα, από το βιβλίο μου: το βαλς των ανέμων, πού κυκλοφορεί από τις εκδόσεις bookstars και έχει πάρει θετικές- ως τώρα- κριτικές! Ευχαριστώ πολύ!!!

Η Σμύρνη, μάνα, καίγεται, καίγεται κι το βιός μας. Ο πόνος μας δε λέγεται, δε λέγεται και ο καημός μας…
Της ήρθε στο μυαλό η μορφή της μάνας της, μέσα στην κουζίνα, με τα τεράστια κελάρια, τους οντάδες, τον πράσινο κήπο…. Μιλιούνια οι πρόσφυγες μάνα, κατέλυσαν όπου βρήκαν, ο Ερυθρός Σταυρός έψαχνε, μα δεν έβρισκε, παντού πόνος, δυστυχία και ορφάνια. Αλλά εκεί, η σπίθα της Ελπίδας ακόμα κρατούσε μάνα. Οι πρόσφυγες σήκωσαν κι εξύψωσαν την Ελλάδα, την μητρόπολη, την έφτιαξαν, την εκπαίδευσαν, την έκαναν δυνατή, της έδωσαν χροιά. Εκλεπτυσμένοι αριστοκράτες, γεμάτοι πνεύμα, ικανοί έμποροι, επιστήμονες, δεινοί πολεμιστές του μόχθου και της εργασίας, ρίζωσαν στην Ελλάδα, στη Θεσσαλονίκη, στην πρωτεύουσα των προσφύγων. Τι σκληρότητα εισπράξαμε βρε μάνα… Τυχερή ήσουν πού δεν πρόλαβες τα υπόλοιπα. Θα πέθαινες από τον καημό σου. Δεν θα άντεχες τις ατιμάσεις των κοριτσιών! Την θυμάσαι την Ξανθούλα; Πανδρεμένη με ένα γιο… Κι όμως οι Τούρκοι δεν δίστασαν και μπροστά στα μάτια του άνδρα της και του παιδιού της την ατίμασαν πολλές φορές. Ύστερα, έσφαξαν το παιδί της και κομμάτιασαν τον άνδρα της. Του έβγαλαν τα εντόσθια και της έδωσαν να φάει το κρέας του. Αλλιώς, θα έσφαζαν κι εκείνη. Αν δεν ακούγονταν οι πυροβολισμοί από τον ελληνικό στρατό δεν θα σωζόταν ποτέ. Κι εγώ, μάνα, αγάπησα Τούρκο… Κοιμήθηκα μαζί του κι στα σπλάχνα του είχα το παιδί του. Δεν είμαι άξια να με συγχωρήσει ο Θεός. Πώς θα παρουσιαστώ εμπρός του και θα θελήσω να ανοίξει την πόρτα του παραδείσου να με καλοδεχτεί; Έτσι, μου έρχεται να σκίσω τη σάρκα μου και να αυτοπυρποληθώ.. Αλλά από την άλλη, σκέφτομαι τα παιδιά, την Βασιλική…. Ανάθεμα στους Τούρκους! Μουρμούριζε κοιτώντας το χώμα σαν να μιλούσε στην μάνα της. Θαμμένη στο χώμα ήταν… Μόνο πού απείχε χιλιόμετρα μακριά ο τάφος της!