Δευτέρα, 26 Αυγούστου 2013

http://www.palmografos.com/permalink/19907.html

διαβαστε το άρθρο μου στην εφημερίδα palmografos.com




Η σημασία της ζωγραφικής στον ψυχολογικό κόσμο του παιδιού - Της Ηλιάνας Βολονάκη

Αρχική | Τα δικά σας άρθρα | Η σημασία της ζωγραφικής στον ψυχολογικό κόσμο του παιδιού - Της Ηλιάνας Βολονάκη
image
Η παιδική ζωγραφιά είναι, ίσως, μια από τις πιο γοητευτικές και συνάμα «πλούσιες» δραστηριότητες ενός παιδιού. Προκαλεί πάντα το θαυμασμό, με την απλότητα, τα ελκυστικά και γεμάτα ζωή σχήματά της, καθώς και το ενδιαφέρον να μάθουμε τι μπορεί να κρύβεται πίσω από τις μουντζούρες. Ποιες μπορεί, άραγε, να είναι οι σκέψεις και ποια τα συναισθήματα ενός παιδιού που ζωγραφίζει;
Οι μελετητές της παιδικής ζωγραφιάς επικεντρώνονται τα τελευταία χρόνια στην ψυχολογική πτυχή του και όχι στη σχεδιαστική ικανότητα, όπου επεσήμαιναν άκριτα την ανωριμότητα των γνωστικών λειτουργιών ή των συναισθηματικών καταστάσεων των παιδιών. Κατ΄ αρχήν, επικεντρώνονται στην προώθηση πειραματικών ερευνών, στις οποίες τα παιδιά επιδίδονται σε προσεκτικά δομημένα σχεδιαστικά έργα, έτσι ώστε να δώσουν απαντήσεις σε συγκεκριμένες ερωτήσεις. Έπειτα, έμφαση δίνεται και στη σπουδαιότητα που έχει η σχεδιαστική διαδικασία στον καθορισμό της τελικής μορφής του ολοκληρωμένου σχεδίου. Τα παιδιά απολαμβάνουν τη δημιουργία σημαδιών στο χαρτί ή την παραγωγή αισθητικά ικανοποιητικών σχημάτων. Μπορεί να αποτελεί γι΄ αυτά ευχαρίστηση η δημιουργία ενός συμβολικού κόσμου, στον οποίο μπορεί να ασκούν τον έλεγχο που τους λείπει από την καθημερινότητά τους.
Το παιδί αντλεί τα πρώτα του θέματα από το οικογενειακό περιβάλλον και την καθημερινότητα στην οποία ζει. Μέσα από τη ζωγραφιά αναπτύσσει μια ικανότητα να εξωτερικεύει τον εσωτερικό του κόσμο, τα συναισθήματά του, τις φοβίες και όλα αυτά που το απασχολούν, χρησιμοποιώντας απλά υλικά που όμως, γι΄ αυτό είναι ολόκληρος ζωγραφικός εξοπλισμός. Μέσα από την δημιουργικότητά του ξεφεύγει από το άγχος, την καταπίεση και όλα εκείνα τα αρνητικά συναισθήματα που είναι πιθανό να το κατακλύζουν. Ζωγραφίζοντας το παιδί εκφράζει τον κόσμο του, την εποχή και το περιβάλλον του, συμβάλλοντας έτσι, στην αποτύπωση της δικής του μαρτυρίας για το τι συμβαίνει γύρω του μια συγκεκριμένη στιγμή.
Η ανακάλυψη της τέχνης του παιδιού είναι μια παράλληλη ανακάλυψη με εκείνη, ότι το παιδί είναι μια ανθρώπινη ύπαρξη μοναδική, ανεπανάληπτη με τη δική του προσωπικότητα και σπουδαιότητα. «Όλα τα σχέδιά του είναι μια εικονογραφημένη γλώσσα, που μιλά για το ίδιο το παιδί και τον κόσμο του». Η ζωγραφική του παιδιού μπορεί να βοηθήσει στην κατανόηση της θέσης του απέναντι στη ζωή, γι΄ αυτό και τα παιδιά απεικονίζουν στα σχέδιά τους σκηνές, ανάλογες με τις κοινωνικές διαθέσεις και τα ενδιαφέροντα των ενηλίκων του στενού περιβάλλοντός του.
Η παιδική ζωγραφιά συνεισφέρει σημαντικά σε τρεις περιοχές της ψυχολογίας του παιδιού: (α) στην ψυχολογία της συναισθηματικής έκφρασης. Τα παιδικά σχέδια συχνά αναλύθηκαν, σε μια προσπάθεια αξιολόγησης της προσωπικότητας και της ερμηνείας της συναισθηματικής έκφρασης στα σχέδια, (β) στην ψυχολογία της γραφής. Η κατάσταση της γραφής απαιτεί από τα παιδιά, τόσο να μάθουν να σχεδιάζουν τα γράμματα με ακρίβεια, όσο και να συνδυάζουν τα γράμματα σε λέξεις και προτάσεις για να μεταδώσουν ένα μήνυμα. Η σύγχρονη εκπαιδευτική πρακτική είναι να διδάσκεται η γραφή, αφού τα παιδιά έχουν αρχίσει να διαβάζουν και να αναλαμβάνουν ουσιαστική μεταφορά της δεξιότητας από την ανάγνωση στη γραφή, (γ) στην ψυχολογία της σκέψης.
Η δημιουργία ενός σχεδίου είναι ένα περίπλοκο επίτευγμα και όπως πολύ καλά απέδειξε ο Freeman (1980), το σχέδιο μιας εικόνας απαιτεί σημαντικό γνωστικό έργο για την επιτυχημένη επίτευξή της. Μάλιστα, παιδιά στα οποία παρέχονται ευρέως ευκαιρίες για να σχεδιάσουν, μπορεί να έχουν καλύτερη επίδοση σε αξιολογήσεις της ακαδημαϊκής ικανότητας και της νοημοσύνης. Έτσι, το παιδί ζωγραφίζοντας αυτοεκπαιδεύεται, αυτοανακαλύπτει, ερευνά και πειραματίζεται. Το σχέδιο αποτελεί γι΄ αυτό, όχι μόνο παιχνίδι, αλλά και εκπαίδευση.
Επομένως, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τον καθοριστικό ρόλο της τέχνης, γιατί η επίδρασή της στη σωστή και πλήρη διαπαιδαγώγηση του νέου είναι σημαντική, όχι μόνο για την αισθητική αγωγή του ατόμου, αλλά και για τη διανοητική, αφού τα έργα τέχνης είναι έκφραση βιωμάτων και ιδεών. Απευθύνεται όχι μόνο στο συναισθηματικό, αλλά και στο διανοητικό μέρος της ψυχής μας. Η διανόηση τροφοδοτεί την αισθητική εμπειρία και η αισθητική εμπειρία τη διανόηση. Μέσα στο παιδικό σχέδιο είναι εύκολο να διακρίνει κανείς την πρωτοτυπία και την πλούσια φαντασία των παιδιών. Πρέπει, λοιπόν, να κάνουμε τα μικρά παιδιά δημιουργούς και όχι πιστούς αντιγραφείς ή παθητικούς εκτελεστές.
Ηλιάνα Βολονάκη


Από Palmografos.com: Palmografos.com - Η σημασία της ζωγραφικής στον ψυχολογικό κόσμο του παιδιού - Της Ηλιάνας Βολονάκη
 

Σάββατο, 24 Αυγούστου 2013

http://www.elzoni.gr/html/ent/457/ent.37457.asp
διαβαστε το άρθρο μου στην εφημερίδα ελεύθερη ζώνη



Η σημασία του παιχνιδιού και ο ρόλος της παιδικής χαράς
Γράφει ο
Ηλιάνα Βολονάκη
Ποιός είναι ο ρόλος της παιδικής χαράς, αλήθεια, στην ζωή των παιδιών μας αλλά και στην δική μας; Πόσο μεγάλη σημασία έχει το παιχνίδι στην ζωή των παιδιών;
Το παιχνίδι είναι συνυφασμένο με το φυσικό περιβάλλον και φυσικά επειδή ζούμε στην πόλη αναγκαζόμαστε να αρκεστούμε στη λύση της παιδικής χαράς. Το παιχνίδι, λοιπόν, σύμφωνα με τους ειδικούς είναι ένδειξη ψυχικής υγείας και ανάπτυξης, καθώς το παιδί αναπτύσσει τη σκέψη του, μαθαίνει να ανταπεξέρχεται σε δυσκολίες, οξύνεται η κρίση του, εξερευνά τον κόσμο, ζει σε φανταστικούς κόσμους που τους κατασκευάζει όπως θέλει, εκφράζει όλων των ειδών τα συναισθήματα. Οι παραπάνω λειτουργίες του παιχνιδιού είναι ενδεικτικές καθώς υπάρχουν αμέτρητες ευεργετικές λειτουργίες.
Υπάρχουν 6 τύποι παιχνιδιού:

- Ενεργητικό παιχνίδι: είναι το κινητικό παιχνίδι που το παιδί μπορεί να υλοποιήσει κυρίως εκτός σπιτιού, στη γειτονιά, στην παιδική χαρά ή τον παιδότοπο. Είναι το πιο βασικό παιχνίδι καθώς είναι το πρώτο είδος που αναπτύσσεται και το τελευταίο που χάνεται.

- Διερευνητικό παιχνίδι: είναι το παιχνίδι που αναπτύσσεται σταδιακά με το μεγάλωμα του παιδιού. Ο μικρός επιστήμονας ξυπνάει μέσα του και μπορεί να εξερευνήσει τα πάντα.

- Μιμητικό παιχνίδι: το σημαντικό σημείο του παιχνιδιού καθώς αντιλαμβανόμαστε τα συναισθήματα και τις σκέψεις του παιδιού. Η μίμηση δείχνει τι μαθαίνει το παιδί από το περιβάλλον του και το αναπαράγει στο παιχνίδι.

- Δημιουργικό παιχνίδι: είναι το παιχνίδι κατασκευών και φαντασίας. Εξελίσσεται σε κλειστούς αλλά και ανοιχτούς χώρους.

- Φανταστικό παιχνίδι: είναι το απαλλαγμένο από κανόνες παιχνίδι που χωράει κυρίως το ίδιο το παιδί μας. Είναι το παιχνίδι που «γεννάει» φανταστικούς» φίλους και καταστάσεις.

- Παιχνίδι με κανόνες: το παιχνίδι της ομάδας το οποίο εξελίσσεται στο κρυφτό, το κυνηγητό, το παιχνίδι στους εξωτερικούς χώρους με άλλα λόγια, αλλά και το παιχνίδι στον κλειστό χώρο, για παιχνίδια στρατηγικής.

Θα μπορούσαμε, βέβαια, να πούμε ότι η παιδική χαρά είναι μια μικρή ανοιχτή κοινωνία όπου συνυπάρχουν όλων των ειδών οι γονείς. Κάποιοι είναι υπερπροστατευτικοί, άλλοι πάλι υπερβολικά χαλαροί, ήσυχοι ή θορυβώδεις, ευγενικοί ή αγενείς. Άλλοι αδιαφορούν σε στιγμές που θα έπρεπε να επέμβουν ή αντιδρούν με υπερβολικό τρόπο.

Όσο για τα παιδιά; Το καθένα έχει το δικό του ταμπεραμέντο. Ένα παιδί μπορεί να σας φαίνεται πολύ ζωηρό ή ατίθασο σε σύγκριση με το δικό σας, μπορεί όμως να ισχύει και το αντίθετο. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι οι υπαίθριοι χώροι, όπως οι παιδικές χαρές και τα πάρκα, δίνουν στα παιδιά μας την ευκαιρία να αποκτήσουν πολύτιμες κοινωνικές δεξιότητες όπως να μοιράζονται, να περιμένουν τη σειρά τους, να έχουν καλούς τρόπους, να διεκδικούν αλλά και να σέβονται.

Το πιο σημαντικό, όμως, είναι το εξής, φίλοι μου. Το παιχνίδι στην παιδική χαρά δεν είναι μία δομημένη δραστηριότητα αλλά είναι ένας χώρος όπου τα παιδιά μπορούν να παίξουν ελεύθερα χωρίς «πρέπει» και χωρίς «μη» και αυτό είναι για την προσωπικότητά τους πολύ πιο σημαντικό από όσο φανταζόμαστε, καθώς τους δίνει τη δυνατότητα να αναπτύξουν τη δημιουργικότητά τους και τη φαντασία τους ελεύθερα, ενώ παράλληλα κοινωνικοποιούνται.

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη και από το ομαδικό παιχνίδι για να αναπτυχθούν σωστά. Μέσω του ομαδικού παιχνιδιού μαθαίνουν πράγματα για τον εαυτό τους και για τον κόσμο, μαθαίνουν να συναναστρέφονται με τους άλλους και να αναπτύσσουν σχέσεις, να επικοινωνούν, να τσακώνονται και να γίνονται πάλι φίλοι, χωρίς να παρεμβαίνουν οι γονείς τους για να τους λύνουν τις διαφορές.

Με άλλα λόγια, μαθαίνουν να αλληλεπιδρούν με τους άλλους και να προετοιμάζονται για το σχολείο και για τη μετέπειτα ζωή τους και μαθαίνουν να γίνονται πιο ανεξάρτητα, ενισχύοντας παράλληλα την αυτοεκτίμησή τους.


-Η συγγραφέας κ. Ηλιάνα Βολονάκη είναι ζωγράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός

Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2013

διαβάστε στο ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ, κοινωνική ειδησεογραφική ηλεκτρονική εφημερίδα, το άρθρο μου

http://tovimatisgynaikas.blogspot.gr/2013/08/blog-post_7954.html?spref=fb




Άβυσσος η ψυχή της γυναίκας: Μύθος ή αλήθεια;
Hλιάνα Βολονάκη.
Το παραπάνω άραγε αποτελεί απλά ένα κλισέ ή μήπως τελικά ισχύει;
Νέα επιστημονική έρευνα δείχνει πως στην πραγματικότητα οι άνδρες - όντως - πασχίζουν να μας καταλάβουν.
Μελέτη,  έδειξε πως οι άνδρες αντιλαμβάνονται με διαφορετικό τρόπο τα συναισθήματα ανθρώπων του ιδίου και διαφορετικού φύλου, παρουσιάζοντας δυσκολία στην αποκρυπτογράφηση των συναισθημάτων των γυναικών. Η «σύγχυση» που τους προκαλεί η προσπάθειά τους να μαντέψουν την ψυχολογική κατάσταση μιας γυναίκας είναι αναμφισβήτητη, κάτι που δε συμβαίνει στην περίπτωση που έχουν να κάνουν με άτομα του ιδίου φύλου, κάτι που αποδεικνύεται κι επιστημονικά.
Τα μέρη του εγκεφάλου που που σχετίζονται με το συναίσθημα, όπως φάνηκε από την έρευνα, δεν ενεργοποιούνται με τον ίδιο τρόπο όταν ένας άνδρας έρχεται αντιμέτωπος με τα μάτια μιας γυναίκας κι ενός άνδρα.

 Άλλες μελέτες άλλωστε έχουν δείξει πως οι άνδρες αντιμετωπίζουν δυσκολία ακόμη και στην αποκρυπτογράφηση των συναισθημάτων μιας γυναίκας, μπερδεύοντας για παράδειγμα τη φιλική συμπεριφορά με τα σεξουαλικά υπονοούμενα. Ας δούμε όμως τι ακριβώς έδειξε η έρευνα…
Για να διαπιστώσουν αν όντως οι άνδρες αντιμετωπίζουν πρόβλημα στην κατανόηση της γυναικείας ψυχής, ο ερευνητής Μπόρις Σίφερ, από το πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Μπόχουμ της Γερμανίας και η ομάδα του, εξέτασαν με τη βοήθεια μαγνητικού τομογράφου τον εγκέφαλο 22 ανδρών ηλικίας μεταξύ 21 και 52 ετών και με μέσο όρο ηλικίας τα 36 έτη.
Αρχικά, ζήτησαν από το δείγμα τους να παρατηρήσει 36 φωτογραφίες ματιών ανδρών και γυναικών, που απεικόνιζαν θετικά, ουδέτερα ή κι αρνητικά συναισθήματα. Στη συνέχεια οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να μαντέψουν και να περιγράψουν τα συναισθήματα που οι άνθρωποι της φωτογραφίας βίωναν με λέξεις όπως δυσπιστία, φόβος, συγκίνηση κτλ.
Όπως αποδείχτηκε, οι περισσότεροι άνδρες αντιμετώπιζαν δυσκολία στο να μαντέψουν τη συγκίνηση κι άλλα συναισθήματα στα μάτια των γυναικών. Αλλά και ο μαγνητικός τομογράφος έδειξε πως η δραστηριότητα στον εγκέφαλο ήταν διαφορετική στο ερέθισμα των γυναικείων και των ανδρικών ματιών.
Βλέποντας τις φωτογραφίες των ανδρών, ενεργοποιούταν η αμυγδαλή, μια περιοχή του εγκεφάλου που συνδέεται με το φόβο και την ενσυναίσθηση. Αντίθετα, στην περίπτωση της παρατήρησης των γυναικείων ματιών, περιοχές του εγκεφάλου που συνδέονται με το συναίσθημα δεν ενεργοποιούνταν το ίδιο.
Τα ευρήματα δείχνουν πως όντως οι άνδρες έχουν πρόβλημα στην ανάγνωση των συναισθημάτων μιας γυναίκας ενώ μπορούν με ευκολία να αντιλαμβάνονται την ψυχολογική κατάσταση των ανδρών.
Το γιατί συμβαίνει αυτό δεν έχει καταστεί ακόμη σαφές. Μια πιθανή εξήγηση θα μπορούσε, ωστόσο, να δοθεί από το εξελικτικό παρελθόν του ανθρώπου, όπου ο άνδρας κυνηγός όφειλε να είναι σε θέση να προβλέψει τις προθέσεις των αντιπάλων του – τουτέστιν των ανδρών - και να πράξει αναλόγως.
 

Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2013

http://www.typologos.com/όταν-πονάει-μια-ψυχή-τιτλοφορείται/

O Νίκος Μόσχοβος, δημοσιογράφος γράφει στην εφημερίδα typologos. com για το βιβλίο, όταν πονάει μια ψυχή


«Όταν πονάει μια ψυχή» τιτλοφορείται το βιβλίο της συγγραφέως, Ηλιάνας Βολανάκη. 0



«Όταν πονάει μια ψυχή»  τιτλοφορείται το βιβλίο της συγγραφέως,  Ηλιάνας Βολανάκη.
Για τη γυναίκα, τον έρωτα, την ανθρώπινη στιγμή"μιλά" το μυθιστόργημα της Ηλιάνας Βολονάκη
Για τη γυναίκα, τον έρωτα, την ανθρώπινη στιγμή”μιλά” το μυθιστόργημα της Ηλιάνας Βολονάκη
«Όταν πονάει μια ψυχή» τιτλοφορείται το βιβλίο της συγγραφέως, Ηλιάνας Βολανάκη που κυκλοφορεί από τις   Εκδόσεις  «bookstars» σε όλα τα βιβλιοπωλεία και στο site του εκδοτικού οίκου.
Να ένα έξοχο δείγμα γραφής:

Η ψυχή της γυναίκας…. Λένε… μοιάζει με λουλούδι… Μόνο πού δεν διευκρινίζετε << τι ακριβώς λουλούδι είναι >>.
 Η Μελίνα… έρχεται σε σύγκρουση συναισθημάτων… αρνείται να παραδεχτεί πώς επέλεξε έναν συμβατικό- πλούσιο γάμο. Θέλει… να ζήσει… να διεκδικήσει ξανά τη ζωή της… Βαρέθηκε… να ζει με έναν άνδρα πού επιστρέφει κουρασμένος και κοιτάζει συνεχώς τηλεόραση… δίχως να την υπολογίζει. Έτσι, βρίσκει κα…ταφύγιο στην αγκαλιά του Δήμου…
Δήμος… πανδρεμένος… Ήθελε να ανέβει τη σκάλα της ζωής… Έζησε αρκετές περιπέτειες… Υποτίμησε τη δύναμη της γυναίκας του… Την πανδρεύτηκε για τα λεφτά της, το κύρος της… Έμεινε, όμως, μόνος….
Τζέσικα- Ευγενία… Κάποτε γεύτηκε την ευτυχία του έρωτα και του γάμου… Διάσημη συγγραφέας… εξαιτίας της μελαγχολίας της.
Άρης… εξαιρετικός επιστήμων… μόνο πού έπεσε στη παγίδα και ξέφυγε από τον έλεγχο του πιοτού… Γιατί; Η ζωή είναι στιγμές και μια λάθος εκτίμηση… σκοτώνει…
Ναντίνα… Έκανε τα πάντα… όταν ήρθε από το χωριό της, ώστε να κρατηθεί στις πίστες των τραγουδιών… Η αδερφή της, Τζέσικα- Ευγενία… Της παρέδωσε τον Μηνά… Τον νόμιμο σύζυγό της.
Μηνάς… Πλήρωσε την παρανομία του, με το τίμημα της ζωής.
Δάντης… ευθύνεται για τον θάνατο της γυναίκας του και για την παραμονή της μάνας του σε μοναστήρι.
Τόσες ιστορίες… μπλεγμένες η μία πάνω στην άλλη. Τόσοι άνθρωποι, προσπαθούν να διεκδικήσουν την ευτυχία, σε οποιαδήποτε μορφή της… Η Μελίνα, ο Άρης, η Ναντίνα… Κι όχι, μόνο… παίζουν σημαντικό ρόλο στη διεκδίκηση της ανθρώπινης ύπαρξης.
Λίγα λόγια για τη συγγραφέα  
Η συγγραφέας Ηλιάνα Βολονάκη
Η συγγραφέας Ηλιάνα Βολονάκη
Η Ηλιάνα Βολονάκη είναι συγγραφέας κι έχει εκδώσει τα εξής βιβλία:
«Όταν Πονάει μια ψυχή», «Λευκά Περιστέρια» και η «Μελαγχολία της Νύχτας».
Η Ηλιάνα Βολονάκη γεννήθηκε στην Αθήνα. Έχει σπουδάσει στέλεχος Τραπεζικών Υπηρεσιών, και έκανε τις πρώτες της συγγραφικές της απόπειρες στις κόλλες των οικονομικών της βιβλίων!
Ασχολείται, δε, με τη ζωγραφική έχοντας  πραγματοποιήσει αντίστοιχες εκθέσεις στο ενεργητικό της, ενώ  έχει γράψει άρθρα στον τοπικό τύπο της Πάτρας και της αρέσουν πολύ τα ταξίδια.
 ©Typologos.com 2013.
 

Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2013

Αλήθεια; Πού στηρίζεται μια σχέση; Πρέπει να λέει, ο άνδρας σου, τη λέξη: σε αγαπώ; Ή να στην αποδεικνύει με πράξεις; Σφήνωσε, η σκέψη στο μυαλό της. Δέχτηκε χωρίς να σκεφτεί τι είδους ζωή της υποσχόταν αυτή η ένωση…
Ένωση; Γέλασε, με τη ψυχή της. Ποια είναι η σημασία της; Όλα όσα σου επιβάλουν; Σταμάτησε το γέλιο. Ήπιε μια γουλιά καφέ και αναστέναξε. Σταμάτησε τη δουλειά της, γιατί ο Άρης, ήθελε παραδοσιακή οικογένεια, και επιπλέον έβγαζε αρκετά λεφτά ο ίδιος για να τους συντηρεί. Έτσι, όριζε, μάλιστα, ο νόμος της οικογένειάς του, ο νόμος στο πατρικό του.
Από το μυαλό της, πέρασε η μέρα του γάμου της. Φορώντας, άσπρο νυφικό, παραπλανημένη από το μύθο ενός: καλού- συμβατικού- γάμου, κατάλαβε το λάθος της.
Η ζωή της, μετά το γάμο, έγινε ρουτίνα.
Μαζί με την πεθερά της, έβαλε το νυφικό, πάλι, στο κουτί και το έδωσε πίσω στο μαγαζί. Τα λουλούδια της ανθοδέσμης, μαράθηκαν και αυτά, μετά από μια εβδομάδα. Τα ρύζια- πού είχαν κολλήσει στα μαλλιά της, εξαιτίας της υπερβολικής λακ- έφυγαν με τη βοήθεια του λουσίματος με άφθονο χλιαρό νερό- συμβουλή της μάνας της.
Δυστυχώς, η κατάσταση είχε φθάσει στο απροχώρητο. Μέχρι και το σπίτι τους έμοιαζε, πια, με ξενοδοχείο. Ελάχιστες οι ώρες πού έβλεπε τον Άρη- ακόμα, κι όταν έπινε, αργούσε να επιστρέψει. Έφθασαν σε σημείο, να μην έχουν τι να πουν, με αποτέλεσμα, η σιωπή τους, να καλύπτεται από την τηλεόραση.
Δεν άντεχε, άλλο.
Έβαλε τις φωνές. Θυμήθηκε τον άνδρα του λούνα παρκ. Ανατρίχιασε. Ήθελε- χρειαζόταν- μια αλλαγή στη ζωή της.
(από το βιβλίο μου- όταν πονάει μια ψυχή- εκδόσεις bookstars, πού γνώρισε επιτυχία από τη πρώτη μέρα, κιόλας, κυκλοφορίας του. Σας ευχαριστώ!)

Τρίτη, 20 Αυγούστου 2013

διαβάστε το άρθρο μου στο ΕΝΑ CHANNEL NEWS
http://www.videotex.gr/η-κούκλα-μου-κι-εγώ/

Η Κούκλα μου κι εγώ

ΓΥΝΑΙΚΑΚΟΙΝΩΝΙΑ— 20 Αυγούστου 2013
Άλλα παιχνίδια έρχονται και φεύγουν, ξεχνιούνται ή σνομπάρονται, αλλά η αγαπημένη τους κούκλα είναι πάντα εκεί. Και βέβαια είναι κάτι περισσότερο από παιχνίδι.. Είναι η σταθερή και παντοτινή τους φίλη.
Η σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε ένα παιδί και την κούκλα του είναι μια σχέση ιδιαίτερη, δυνατή που καθορίζει το μεγαλύτερο μέρος των παιδικών του αναμνήσεων. Η κούκλα για ένα μωρό και ένα νήπιο αλλάζει δεκάδες συμβολικούς ρόλους κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης του. Στην αρχή είναι ένα μαλακό νάνι που ξαπλώνει πάντα μαζί στο μαξιλάρι του και το βοηθάει να διώξει την μοναξιά και τους φόβους του. Μεγαλώνοντας τα «άφυλα» μαλακά κουκλάκια αντικαθιστούνται με μεγάλα γελαστά ξανθά μωρά που θέλουν μπάνιο, ντύσιμο και τάισμα. Φυσικά όπως όλα τα μωρά θέλουν βόλτα, παρείτσα και μερικές ξυλιές όταν κάνουν αταξίες. Γύρω στα τέσσερα οι κούκλες γίνονται για τα κορίτσια «εργαλεία αναγνώρισης» ρόλων. Οι κόρες μεταμορφώνονται σε τρυφερές και προστατευτικές μαμάδες, ενώ άλλες φορές οι κούκλες τους γίνονται οι κολλητές τους φίλες που τους εκμυστηρεύονται όλα τους τα μυστικά. Υποσυνείδητα δηλαδή μέσω αυτών διαλέγουν τις καταστάσεις που τους είναι πιο γνώριμες ή αυτές που θα ήθελαν να έχουν.

Με την κούκλα,  όπως βέβαια και με όλα τα συμβολικά παιχνίδια,  το ίδιο το παιδί γίνεται σκηνοθέτης της εμπειρίας του και των συναισθημάτων του και μπορεί έτσι να αναπαραστήσει με πολλούς τρόπους ξανά και ξανά τη χαρά, τη λύπη, την ανησυχία, τον φόβο του. Η κούκλα είναι το πρόσωπο που μπορεί να ενσαρκώσει πολλούς ρόλους, αλλά και να γίνει συναίσθημα, σύμβολο και εικόνα. Το παιδί προστατεύει και φροντίζει την κούκλα του και δημιουργεί ιστορίες, σύμφωνα με τις δικές του εμπειρίες και τη φαντασία του. Βιώνει γεγονότα και καταστάσεις, μέσω ενός φανταστικού φίλου.
Εκτός λοιπόν από την καλύτερη παρέα οι κούκλες αποτελούν και τα βασικά εργαλεία ανάπτυξης των παιδιών.  Το παιδί χρησιμοποιεί ιστορίες και άλλα δραματικά γεγονότα για να προβάλει  πάνω στις κούκλες και στα παιχνίδια τις πεποιθήσεις, τις συμπεριφορές και τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του, όπως και εκείνα των σημαντικών προσώπων του περιβάλλοντος του. Καθώς για παράδειγμα δημιουργεί το διάλογο του θεατρικού του, το παιδί μπορεί να σκιαγραφήσει την προσωπικότητα και τις συμπεριφορές ενός μισητού προσώπου ή ενός πολύ αγαπητού φίλου. Οι κούκλες και τα μαλακά παιχνίδια επομένως προσφέρουν στο παιδί μια ασφαλή διέξοδο για τις φαντασιώσεις του αναφορικά με τις αλληλεπιδράσεις των άλλων ανθρώπων αλλά και με τις δικές του μαζί τους.
Βοηθούν, μάλιστα, στη φυσική τους ανάπτυξη,άμεσα συνδεδεμένη με τα παιχνίδια φαντασίας και καθορίζεται περίπου ανάμεσα στα 2 και τα 4 χρόνια του.
Η αναπαραγωγή των καθημερινών κινήσεων της μαμάς οικειοποιούνται και από την κόρη. Όταν η μικρούλα βάζει για ύπνο το μωρό, του μαθαίνει να περπατάει ή το κρατάει στην αγκαλιά της ουσιαστικά εκπαιδεύεται για τον αυριανό της ρόλο.  Η συμβολή του παιχνιδιού σύμφωνα με επιστήμονες στη σωματική ανάπτυξη έχει διατυπωθεί επανειλημμένα. Και πιο συγκεκριμένα στην ανάπτυξη του – αναπνευστικού συστήματος – της καρδιάς και του κυκλοφοριακού συστήματος – του αιμοποιητικού συστήματος- του νευρικού συστήματος- του πεπτικού συστήματος. Είναι σαν να λέμε ότι το παιδί πρέπει να παίξει για να αναπτυχθεί και να ζήσει.
Επίσης παίζοντας αποκτά και άλλες ικανότητες κινητικές, αισθητικές, νοητικές, κοινωνικές.
Η κούκλα μπορεί να αποτελεί απλά ένα «μεταβατικό αντικείμενο». Χρησιμοποιείται ως υποκατάστατο της μητέρας και της ανακούφισης που δημιουργεί η επαφή ή ως ένα αντικείμενο προσκόλλησης όταν αποχωρίζεται τη μητέρα ή έχει δυσφορία. Έτσι, η κούκλα μπορεί να είναι ένας τρόπος διατήρησης μιας εγγύτητας με τη μητέρα και ταυτόχρονα ανταποκρίνεται στην ανάγκη του βρέφους για σχετική αυτονομία του Εγώ· αναπαριστά τόσο τον φόβο όσο και την ανάγκη για αποχωρισμό. Σε αυτό το πλαίσιο κάθε παιδί επιλέγει ένα δικό του αντικείμενο ως μεταβατικό και δεν μπορεί να του επιβληθεί από κάποιον άλλο.
Αντίθετα, μάλιστα, φίλοι μου, με τα κοινωνικά κλισέ, όλοι οι ειδικοί συμφωνούν πως οι κούκλες δεν αντιπροσωπεύουν τίποτα το «επικίνδυνο» για τα αγόρια. Έτσι κι αλλιώς είναι λάθος να χωρίζουμε τα παιχνίδια σε αγορίστικα και κοριτσίστικα. Τα παιδιά παίζουν με όλα τα παιχνίδια. Δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να εκφράζει ένα αγοράκι την αγάπη την τρυφερότητα ή την προστατευτικότητα προς την κούκλα-μωρό της αδελφής του. Αν τα αφήσουμε να εκφραστούν αυθόρμητα, θα δούμε ότι τα αγόρια θα παίξουν και με κατσαρολικά και τα κορίτσια θα παίξουν με φορτηγά και σπαθιά. Το παιχνίδι πρέπει να μπορεί να διασκεδάσει, να διαπαιδαγωγήσει σωστά το παιδί και όχι να του επιβάλλει μοντέλα ζωής με αμφισβητήσιμες ιδεολογικές προεκτάσεις. Αν ένα αγόρι θέλει να σιδερώνει τα ρούχα της κούκλας που έχει η αδερφή του, μην του το απαγορεύσετε λέγοντάς του ότι «Αυτές είναι δουλειές για γυναίκες». Μη βάζετε τα παιδιά σε καλούπια, όπου δεν μπορούν να αναπτύξουν τη φαντασία τους. Και για όσους φοβούνται ότι με αυτή την τακτική τα παιδιά μπορεί να αναπτύξουν ομοφυλοφιλικές τάσεις, οι ειδικοί βεβαιώνουν ότι δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας.
 Ηλιάνα Βολονάκη
 

Κυριακή, 18 Αυγούστου 2013

http://www.videotex.gr/τι-σημαίνει-ο-γραφικός-σας-χαρακτήρας/

διαβάστε στο videotext.gr




ΕΠΙΚΑΙΡΑΚΟΙΝΩΝΙΑ— 25 Μαΐου 2013
Ο γραφικός χαρακτήρας, φίλοι μου, σύμφωνα με τους γραφολόγους, αποκαλύπτει στοιχεία της προσωπικότητάς μας!

Πάρτε χαρτί και μολυβί και γράψτε μια πρόταση, μετά διαβάστε την δυνατά και κοιτάξετε τι σας γράφω. Ίσως, μπορέσω, να σας βοηθήσω!
της Ηλιάνας Βολονάκη
Μην ξεχνάτε, φίλοι μου, πώς ο γραφικός χαρακτήρας, δείχνει τον εσωτερικό μας κόσμο!
Δείξε μου το φίλο σου αν σου πω ποιος είσαι… λέει μια παροιμία, αλλά καλύτερα θα ήταν: Δείξε μου το γραφικό σου χαρακτήρα να σου πω ποιος είσαι. Δυστυχώς ή ευτυχώς, ο τρόπος που γράφουμε φανερώνει πολλά για την προσωπικότητα μας καθώς και για την εκάστοτε ψυχολογική μας κατάσταση.
Όπως λένε οι ειδικοί, η διαδικασία του γραψίματος ελέγχεται από το κεντρικό νευρικό σύστημα καθώς συμμετέχουν πολλοί μυς όπως του μπράτσου, του αγκώνα, του χεριού, των δαχτύλων και της ωμοπλάτης. Αν κάνετε υπομονή μέχρι το τέλος, στα δείγματα γραφής που ακολουθούν και στην ερμηνεία τους, ίσως κάποιοι συναντήσετε τον εαυτό σας ή κάποιο κοντινό σας πρόσωπο!
Θα σας χωρίσω, σε κατηγορίες, ώστε να βοηθηθείτε πιο εύκολα.
1. Ο ειλικρινής: Μεγάλα στρογγυλά και ομοιόμορφα γράμματα, σε ευθεία γραμμή.
2. Ο φιλότιμος: Στρογγυλά γράμματα και τονίζει τα σημεία στίξης – σημάδι ανθρώπου με προσοχή στη λεπτομέρεια.
3. Ο οικονόμος: Προσεχτικά και ομοιόμορφα, με ελαφριά κλίση στις γραμμές και χωρίς να τονίζει τα κεφαλαία.
4. Ο γενναιόδωρος: Ευρύχωρα και καθαρά, ξεχωρίζοντας έντονα τα μεγάλα γράμματα και τα κεφαλαία από τα υπόλοιπα γράμματα.
5. Ο ταπεινός: Μικρά, απλά και ομοιόμορφα γράμματα, ενώ οι γραμμές τείνουν να κάνουν ζιγκ-ζακ.
6. Ο μελαγχολικός: Ξεχωρίζει από την έντονη κλίση των γραμμάτων του. Η πίεση είναι στην αρχή σταθερή, αλλά σιγά-σιγά χάνεται. Τα σημεία στίξης είναι αρχικά έντονα, αλλά καθώς προχωρά το γραπτό, τείνουν να εξαφανίζονται.
7. Ο υπερήφανος: Μεγάλα γράμματα, τονισμένα κεφαλαία, ενώ το τελευταίο γράμμα κάθε λέξης φαίνεται να είναι πιο έντονο από τα υπόλοιπα.
8. Ο καλλιτέχνης: Καλλιγραφικά και το μέγεθος των γραμμάτων τείνει να μικραίνει καθώς προχωρά το γραπτό.
9. Ο αλτρουιστής: Με έντονη κλίση και πίεση. Τα γράμματα είναι στρόγγυλα και τα κεφαλαία σχεδόν καλλιγραφικά.
10. Ο διακριτικός: Μικρά γράμματα, με ελαφριά πίεση και οι γραμμές τείνουν προς τα πάνω. Τα γράμματα τείνουν να έχουν αρκετές σπείρες και καμπύλες, αλλά το τελευταίο γράμμα κάθε λέξης είναι μάλλον σεμνό και περιορισμένο.
11. Ο αλαζόνας: Τονίζει υπερβολικά τα κεφαλαία γράμματα και συνήθως η υπογραφή του είναι μεγάλη και πολύπλοκη, καταλήγοντας σε περιττές διακοσμήσεις με καμπύλες γραμμές.
Tα ασύνδετα μεταξύ τους γράμματα, φίλοι μου, σημαίνουν, όχι καλός αυτοέλεγχος, υπερβολική φαντασία, αποσπασματικός τρόπος σκέψης.
Σύνδεση με λεπτές γραμμούλες- ο λεγόμενος νηματοειδής τύπος- σημαίνουν, έντονη αίσθηση αυτοσυντήρησης, ευκολία προσαρμογής και μεγάλη πνευματική συνάφεια.
Σύνδεση με έντονες γραμμές και όλη η γραφή δείχνει να διαθέτει ομοιογένεια και ροή, φίλοι μου, σημαίνουν, ηρεμία, ευγενικό, με αυτοπειθαρχία, μια προσωπικότητα συμπαθητική αλλά και ενίοτε πληκτική.
H κλίση προς τα δεξιά, δείχνει εξωστρέφεια, παρορμητικό άτομο, καθώς κι σε όσους δίνουν μεγάλη σημασία στις σχέσεις με τους άλλους. Σε αυτή τη κατηγορία, μπορούμε να τοποθετήσουμε και τους καλλιτέχνες.
Η υπερβολική κλίση προς τα δεξιά, από την άλλη μεριά, φίλοι μου, δηλώνει υπερευαισθησία, ασυλλόγιστη συμπεριφορά.
Tα κατακόρυφα γράμματα, φίλοι μου, δηλώνου: λογική, ανεξαρτησία, αυτοκυριαρχία ακόμα και σε περιπτώσεις κρίσης, άτομα διευθυντικών θέσεων.
H κλίση προς τα πίσω; Εσωστρέφεια παρά τον πλούσιο συναισθηματικό κόσμο. Διαφορετικές κλίσεις- και τελειώνω- δηλώνουν: ευστροφία, αυθορμητισμό αλλά ελάχιστο αυτοέλεγχο, ευμετάβλητη διάθεση, αποφυγή ανάληψης μεγάλες ευθυνών.
Εξίσου σημαντικό, για τους γραφολόγους, είναι ο χωρισμός των γραμμάτων σε τρεις οριζόντιες ζώνες, καθεμιά από τις οποίες συνδέεται με μια ομάδα χαρακτηριστικών της προσωπικότητας.
Στην άνω ζώνη ανήκουν τα γράμματα που αναπτύσσονται εις ύψος, όπως το β, το δ, το θ αλλά και το τ. Δηλώνουν: φιλοδοξίες, όνειρα, ιδανικά. Όσο περισσότερο τα γράμματα εισχωρούν σε αυτήν τόσο φανερώνει άτομο με ζωηρή φαντασία, τάση στην ονειροπόληση και έλλειψη πρακτικού πνεύματος.
Αντίθετα, αν οι θηλιές των γραμμάτων στην άνω ζώνη είναι μικρές, αυτό δείχνει ότι το άτομο δεν επιτρέπει ελευθερία έκφρασης στη φαντασία του.
Επίσης και οι θηλιές ή οι προς τα πάνω προεκτάσεις των γραμμάτων δείχνουν έλλειψη δημιουργικής σκέψη, άτομα λογικά, μεθοδικά, με σωστή κρίση.
Στη μέση ζώνη, εκείνα που δεν προεξέχουν ούτε προς τα πάνω ούτε προς τα κάτω, δηλαδή όλα τα φωνήεντα, καθώς και τα κ, π, σ, ν. H μέση ζώνη σχετίζεται με τη στάση του ανθρώπου απέναντι στην καθημερινότητα. Όταν υπερισχύει, φανερώνει κοινωνικό άτομο που θέλει να γίνεται αρεστό. Έχει τάση να ζει για το παρόν. Όταν η μέση ζώνη είναι μικρότερη από τις άλλες δύο, δείχνει άτομο πρακτικό, προσγειωμένο και ακούραστο, που ωστόσο μπορεί να αισθάνεται ανικανοποίητο από την καριέρα του και την κοινωνική ή την ερωτική ζωή του.
Στην κάτω ζώνη περιλαμβάνονται τα γράμματα που κρεμάνε:γ, μ, ρ, φ, χ. Ορισμένα, πάλι, όπως το ζ, το ξ, το λ και το ψ, ανήκουν και στην άνω και στην κάτω ζώνη. Ενστικτώδεις επιθυμίες του ατόμου, λοιπόν, τις υλικές ανάγκες, τις σωματικές δραστηριότητες, τη σεξουαλικότητα.
Όσο λοιπόν περισσότερη έμφαση έχει στο γραφικό χαρακτήρα με γεμάτες και έντονες κάτω θηλιές στα γράμματα, τόσο περισσότερο το συγκεκριμένο άτομο δίνει σημασία στα υλικά αποκτήματα, αγαπά τα σπορ, έχει έντονο ερωτισμό.
Aν οι κάτω θηλιές είναι τόσο μακριές, που να μπερδεύονται με την από κάτω αράδα, προδίδουν μια αδυναμία κρίσης, έλλειψη οργάνωσης και δυσκολία με τη μεθοδική σκέψη.
Οι ασυνήθιστοι σχηματισμοί στις κάτω θηλιές των γραμμάτων μπορεί να σημαίνουν σεξουαλική εκκεντρικότητα αλλά και ασυνήθιστα έντονο ερωτισμό.
Aν, πάλι, οι καταλήξεις των γραμμάτων στην κάτω ζώνη είναι ευθείες, έχουμε να κάνουμε με έναν κλειστό χαρακτήρα που διαθέτει σωστή κρίση και κατά πάσα πιθανότητα κλίση στη μουσική ή τα μαθηματικά.
Κεφαλαία και πεζά: H σχέση μεγέθους των κεφαλαίων γραμμάτων με των πεζών εκφράζει την άποψη που έχει το άτομο για τον εαυτό του. Όσο μεγαλύτερη είναι η διαφορά τους, τόσο πιο ανεβασμένη είναι και η αυτοεκτίμησή του..
Tα ψηλόλιγνα κεφαλαία: δειλία απέναντι στους άλλους, χωρίς ωστόσο κατά βάθος να λείπει η αυτοπεποίθηση.
Tο πλατύ κεφαλαία: τάση επιβολής στους άλλους.
Tα κοντά κεφαλαία: συντηρητική και άτολμη προσωπικότητα.
Αν έχουν σχεδόν το ίδιο ύψος με τα πεζά: χαρακτήρας δειλός και αποτραβηγμένος.
Tα πολύ στολισμένα κεφαλαία: ανάγκη εντυπωσιασμού των άλλων.
Ιδίως αν τονίζονται με μια γραμμή που προέρχεται από την άνω ζώνη, φανερώνουν άτομο που έχει σαφή άποψη για την ανωτερότητά του απέναντι στους άλλους.
Οι μεγάλες θηλιές στα αριστερά των κεφαλαίων: εγωισμός κι αισθησιασμός.
Tα κεφαλαία που επεκτείνονται και στην κάτω ζώνη: επιθετικότητα κι απόλυτη σιγουριά– τα άτομα είναι βέβαια ότι έχουν δίκιο και θα κάνουν το παν να το επιβάλουν.
Σπάνια όταν γράφουμε έχουμε συναίσθηση του πόσο πιέζουμε στο χαρτί το στυλό μας, ωστόσο ο βαθμός της πίεσης αυτής δείχνει τη διάθεση, τη ζωτικότητα και την αποφασιστικότητά μας.
H έντονη πίεση: αντοχή, ενθουσιασμό, ζωηρή λίμπιντο.
H βαριά πίεση σε ένα κείμενο: άτομο καταπιεσμένο και απογοητευμένο.
H ακανόνιστη πίεση: η δύναμη της θέλησης είναι ασταθής, εσωτερικές συγκρούσεις, αισθήματα ανασφάλειας.
Η ταχύτητα στο γραπτό: ευστροφία και διεισδυτική σκέψη.
Tο αργό γράψιμο: προσπάθεια διατήρησης συναισθηματικού ελέγχου.
Aν, μάλιστα, συνδυάζεται και με μικρή πίεση του στυλό πάνω στο χαρτί, φανερώνει ότι η ψυχική και η σωματική κατάσταση την ώρα του γραψίματος δεν είναι η καλύτερη.
Ορισμένα, μάλιστα, γράμματα του αλφαβήτου παίζουν βασικό ρόλο σε μια γραφολογική ανάλυση.
Tο α και το ο.
Ανάλογα με το αν τα κουκλάκια τους είναι ανοιχτά ή κλειστά, δείχνουν το βαθμό που το άτομο ανοίγεται στους άλλους.
Tο ίδιο ισχύει με το δ και με το θ.
Επίσης πολύ σημαντικό ρόλο παίζουν οι γωνίες που μπορεί να σχηματίζουν – γιατί φυσικά ελάχιστοι άνθρωποι τα κάνουν στρογγυλά με το διαβήτη.
Tο κεφαλαίο I-το γράμμα της ατομικότητας.
Οριζόντιες γραμμές πάνω κάτω: δημιουργική σκέψη.
Απλή ίσια γραμμή: άτομο που δίνει βάση στα ουσιώδη.
Μικρό στο ύψος: χαμηλή αυτοεκτίμηση.
Η πάνω θηλιά πιο σχηματισμένη από την κάτω: μεγάλη σημασία στο νου.
Η έντονη κάτω θηλιά: υπερβολική σημασία στο σώμα.
Tο τ είναι ένα ακόμη γράμμα που μπορεί να γραφτεί με πολλούς τρόπους, ακόμα και στο χειρόγραφο του ίδιου.
Η μακριά οριζόντια γραμμή: δεσποτισμός και έντονη αυτοπροστασία.
Η θηλιά στην εγκάρσια γραμμή: τάση για κριτική ευαισθησία, πανουργία.
Tο πεζό τ, αν έχει μπούκλα στην επάνω ζώνη, είναι δείγμα συντηρητισμού, ενώ, αν δεν έχει εγκάρσια γραμμή και είναι γραμμένο σαν ι, δείχνει αφηρημάδα, έγνοια ή βιασύνη.
Οριζόντια εγκάρσια γραμμή: εφευρετικότητα.
Λοξή εγκάρσια γραμμή: επιθετικότητα, δόση φιλοδοξίας.
Aν γράφεται σαν σταυρουδάκι με μονοκοντυλιά: υπευθυνότητα και λογική.
Μεγάλο κενό στην αριστερή μεριά της σελίδας: άτομο που κοιτά προς το μέλλον όχι το παρελθόν.
Μεγάλο κενό στην δεξιά μεριά της σελίδας: φόβος προς το μέλλον, το άγνωστο. Στενό κενό στην αριστερή μεριά της σελίδας: άτομο προσεχτικό που ενοχλείται όταν πιέζεται να ξεκινήσει κάτι χωρίς να είναι έτοιμος. Στενό κενό στην δεξιά μεριά της σελίδας: ανυπομονησία και ανησυχία.
Μεγάλα κενά: άνθρωπος ντροπαλό, προσεχτικός και σκεπτικός.
Στενά κενά: άνθρωπο ενεργητικός, φλύαρος.
Ανύπαρκτα κενά: άνθρωπο ανυπόμονος, ενεργητικός, με μπόλικη αυτοπεποίθηση, κοινωνικός αλλά και με τάση να ‘γαντζώνεται’ στους άλλους.
Μεγάλα κενά: άνθρωπος μοναχικός, ανεξάρτητος, ίσως αντικοινωνικός αντικειμενικός, αμερόληπτος.
Ίσα-ίσα να μην αγγίζονται τα πάνω γράμματα με τα κάτω: φλύαρος, σπάταλος. Μόλις που αγγίζονται τα πάνω χαμηλά γράμματα- όπως το γ και το ρ- με τα κάτω ψηλά γράμματα- β, δ, ζ, λ,-: συγκρότηση σκέψης
Όταν το κενό είναι υπερβολικά στενό, με αποτέλεσμα σε σημεία- σημεία να μπλέκεται η μια γραμμή με την επόμενη: χαλαρή αυτοπειθαρχία, παθιασμένη προσωπικότητα.
Αν λοιπόν πήρατε μια πρώτη γεύση σας λέω ότι ακόμα δεν έχετε δει τίποτα.
Για να εξαχθεί συμπέρασμα από γραφολόγο, χρειάζεται να ληφθούν υπ’ όψιν τουλάχιστον 50-60 χαρακτηριστικά.
Η επιστήμη έχει εισέλθει σε πολλούς τομείς όπως η εγκληματολογία και η πρόσληψη προσωπικού γίνεται πολλές φορές μέσα από δείγματα γραφής των υποψηφίων.
 
http://www.elzoni.gr/html/ent/748/ent.34748.asp

διαβαστε στην ελευθερη ζώνη το άρθρο μου



Όπλο ή μειονέκτημα το κουτί της Πανδώρας;
Γράφει η Ηλιάνα Βολονάκη

Έχει δώσει το όνομά του, σαν τίτλος σε τηλεοπτικές εκπομπές, σε χώρους διασκέδασης, σε παιδικό παιχνίδι και έχει γίνει στην διάρκεια των χρόνων συνθηματικό και κρυπτογραφημένο μήνυμα, όταν θέλουμε να περιγράψουμε ή να τονίσουμε μια συγκεκριμένη κατάσταση.

Ποιος είναι, όμως, ο μύθος αυτού του κουτιού; Και ποια ήταν η μυστηριώδης αυτή γυναίκα που το είχε στην κατοχή της;

Σύμφωνα με τον μύθο της Πανδώρας λοιπόν, η οποία ήταν πριγκίπισσα στην αρχαία Ελλάδα, οι θεοί από ζήλια για την ομορφιά της, της έκαναν κάποτε δώρο ένα μυστηριώδες κουτί.

Η προειδοποίηση που συνόδευε το δώρο αυτό όμως, ήταν να μην τολμήσει ποτέ η ίδια να το ανοίξει.

Μια μέρα η Πανδώρα, δεν άντεξε και περίεργη όπως ήταν για το δώρο που της ανήκε μπήκε στον πειρασμό να ανακαλύψει το περιεχόμενό του και χάνοντας την αυτοκυριαρχία της, τελικά τόλμησε το απαγορευμένο.

Τότε ελευθερώθηκαν στον κόσμο, εξαιτίας της, όλα τα μεγάλα δεινά, λοιμοί, αρρώστιες και τρέλα.

Η Πανδώρα δεν είχε πια την δύναμη να ελέγξει όλα αυτά τα κακά που είχαν σκορπίσει παντού, ούτε να διορθώσει με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, αυτό που είχε προκαλέσει. Με την βοήθεια ενός θεού, κατάφερε τελικά να κλείσει το κουτί και πρόλαβε να σώσει το μοναδικό αντίδοτο που θα έκανε τους ανθρώπους να αντέχουν την δυστυχία. Την ελπίδα!

Η Πανδώρα είναι μορφή της ελληνικής μυθολογίας, όπου αναφέρεται ως η πρώτη θνητή γυναίκα, αιτία όλων των δεινών κατά τον Ησίοδο και αντίστοιχη της βιβλικής Εύας. Ο μύθος της Πανδώρας, μητέρας όλων των γυναικών, αλλά ως αιτίας όλων των παθών, λόγω της περιέργειάς της, έχει κάνει το γύρο του κόσμου.

Θα μπορούσα να περιγράψω τον μύθο της, στα κατάλοιπα της μεταβατικής εποχής, από τη μητριαρχία στην πατριαρχία χωρίς φυσικά να αποκλείονται και άλλες λογικές ερμηνείες.

Ας μεταφερθούμε, όμως, λίγο στην παλιά εποχή και ας μάθουμε την ερμηνεία των αρχαίων Θεών, να πω… Εσείς, θα σκεφτείτε…

Ο Προμηθέας, λοιπόν, φίλοι μου, έκλεψε την ιερή φωτιά και εξοργισμένος ο Δίας έστειλε στους ανθρώπους ένα μεγάλο κακό, ας πούμε, το τίμημα για το ευεργέτημα της φωτιάς.

Δηλαδή; Ζήτησε από τον Ήφαιστο να πλάσει από τη γη μια παρθένα και η Αθηνά την έντυσε και τη στόλισε με κοσμήματα και της έβαλε ένα θαυμαστό πέπλο και στεφάνι στο κεφάλι καθώς και ένα στέμμα χρυσό.

Χάρμα οφθαλμών, λοιπόν, να λάμπει με μεγάλη ομορφιά που την θαύμασαν ακόμα και οι θεοί και που δεν μπορούσε να της αντισταθεί κανένας θνητός, αφού μέχρι τότε δεν υπήρχαν γυναίκες παρά μόνον άνδρες.

Από αυτήν, όπως γράφει και ο Ησίοδος, κατάγονται όλες οι γυναίκες και το θηλυκό γένος. Από αυτήν προήλθε το καταστροφικό γένος των γυναικών που ζει μεταξύ των θνητών ανδρών για να τους βασανίζει, σύντροφος μόνο στα πλούτη και ποτέ στη μισητή φτώχεια . Ο Δίας έπλασε τις γυναίκες για να βλάψει το θνητό άνδρα.

Η δική μου άποψη;

Το κουτί της Πανδώρας, είναι η σημερινή ελπίδα για στερνό καταφύγιο του ανθρώπου.

Δεν ξέρω, εάν, κάποιος από εσάς το κατατάσσει στην εξής εκδοχή: Να ειρωνεύεται και να εννοεί ότι εξαιτίας του οι άνθρωποι έχουν πια μόνο τυφλές ελπίδες και τίποτε άλλο.

Θα ήθελα, απλά να πιστεύω πώς η ελπίδα- φωτιά- κουτί, φημολογείται ως: ελπίδες για καλύτερη ζωή.

Αν και ο μύθος έχει φτάσει με πολλές παραλλαγές στις μέρες μας, δεν είναι σαφές αν εξαρχής ο Δίας ήθελε να τιμωρήσει τους ανθρώπους με όσα αποδεσμεύτηκαν από το πιθάρι ή αν η τιμωρία ήταν αυτή καθαυτή η γυναίκα.

Πολλοί παραβάλλουν μάλιστα το κουτί της Πανδώρας με το μήλο του Παράδεισου της Εύας, όμως στην ελληνική μυθολογία και φιλοσοφία προσάπτονται στο Δία, φθόνος ,οργή και κακία.

Το θέμα του ανοίγματος του πιθαριού παραπέμπει στην ελεύθερη βούληση του ανθρώπου. Θα το τοποθετούσα σαν ένα κακοπροαίρετο δώρο ζηλόφθονων ανθρώπων που προσδοκούν να ανοίξει ώστε να ξεχυθούν όλα τα δεινά στην ανθρωπότητα.

Εδώ, παίρνει θέση, η ύστατη κίνηση καλής πρόθεσης από άνθρωπο σε άνθρωπο, ώστε να περισώσουν τη ψυχική τους ηρεμία, με βάση.

Ή μήπως, το κουτί δηλώνει μια ύστατη κίνηση αντεκδίκησης;

Τι λέτε;

Συνοψίζοντας, βέβαια, ας σκεφτούμε τα συμβολικά στοιχεία του συγκεκριμένου μύθου, μιας ιστορίας, λοιπόν, που την βλέπουμε μέχρι και σήμερα να επαναλαμβάνεται στις ζωές όλων μας. Ή κάνω λάθος;

Ας υποθέσουμε ότι γινόμαστε, εμείς η Πανδώρα και το κουτί μας είναι το σύνολο των πραγμάτων, υλικών και μη, που μπορούμε να ανταλλάξουμε ή να προσφέρουμε στους γύρω μας. Είναι σίγουρα ευκολότερο, ανοίγοντας την ψυχή, την καρδιά ή το μυαλό μας, προς κάθε κατεύθυνση, να εκτοξεύσουμε αλόγιστα σκληρές λέξεις και άκομψες συμπεριφορές προκειμένου να ικανοποιήσουμε ωφελιμιστικά, κίνητρα.

Η πραγματικότητα, όμως, στο τελικό συμπέρασμα, είναι η εξής: Είναι δύσκολο, να διατηρούμε τον αυτοέλεγχό μας, να προτάσσουμε την λογική μας και να εκτιμάμε τις συνθήκες όταν πρόκειται να διαχειριστούμε μια κατάσταση και να πάρουμε σημαντικές αποφάσεις.

Σπάνια- ως ποτέ- φίλοι μου, δεν αποφασίζουμε να μην διαστρεβλώσουμε τα λάθη μας, να μην τα δημιουργήσουμε καν και να διεκδικούμε- όσο μπορούμε- την ελπίδα της ανθρώπινης ύπαρξής μας!

 

Σάββατο, 10 Αυγούστου 2013

Τετάρτη, 7 Αυγούστου 2013

http://www.palmografos.com/permalink/19747.html

διαβαστε το αρθρο μου, στην εφημεροδα palmografos.com





Τουρίστας στο Διάστημα με αερόστατο… - Της Ηλιάνας Βολονάκη

Αρχική | Τα δικά σας άρθρα | Τουρίστας στο Διάστημα με αερόστατο… - Της Ηλιάνας Βολονάκη
image
Διαστημικό τουρισμό με αερόστατο θα μπορούν να κάνουν μέσα στα επόμενα δύο χρόνια, φίλοι μου, οι ριψοκίνδυνοι του κόσμου!
Η Ισπανική εταιρία Zero2Infinity, με έδρα τη Βαρκελώνη, ανακοίνωσε πώς δημιούργησε ένα υψηλής τεχνολογίας αερόστατο, το οποίο θα μπορεί να μεταφέρει τουρίστες σε υψόμετρο 36 χλμ. Από την επιφάνεια της Γης.
Υψόμετρο, δυο φορές υψηλότερο από ενός Concorde!
Η διαστημική περιπέτεια θα είναι αρκετά οικονομική, καθώς θα κοστίζει γύρω στα 29.000 ευρώ.
Η ειδική κάψουλα, μάλιστα, έχει τη δυνατότητα να φιλοξενήσει έξι ανθρώπους, τέσσερις επισκέπτες και δύο πιλότους.
Κατά τη διάρκεια της πτήσης, βέβαια, οι διαστημικοί τουρίστες θα έχουν τη δυνατότητα να βιώσουν το συναίσθημα της έλλειψης βαρύτητας, να δουν τον ήλιο και αστέρια ταυτόχρονα και να φάνε ένα γκουρμέ γεύμα, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα μαγευτικά τοπία του πλανήτη μας.




Από Palmografos.com: Palmografos.com - Τουρίστας στο Διάστημα με αερόστατο… - Της Ηλιάνας Βολονάκη
 

Δευτέρα, 5 Αυγούστου 2013

Έλληνας ερευνητής έπιασε το διαστημικό άνεμο

Αρχική | Τέχνες - Επιστήμες | Επιστήμη| Έλληνας ερευνητής έπιασε το διαστημικό άνεμο
image
Της Ηλιάνας Βολονάκη


Την υπαρξη ενός διαστημικού αέρα από ηλεκτρικά σωματίδια απέδειξε πειραματικά ο Γιάννης Δάνδουρας. Εδώ και αρκετό καιρό, οι ερευνητές πίστευαν ότι υπάρχει ροή σωματιδίων, αλλά δεν μπορούσαν να το επιβεβαιώσουν.
Ο άνεμος, λοιπόν, φίλοι μου, αφαιρεί συνεχώς υλικό από τη σφαίρα του πλάσματος, μια περιοχή σχήματος ντονατ πού βρίσκεται πάνω από την ατμόσφαιρα του πλανήτη μας.
Η ανακάλυψη του διεθνούς φήμης φυσικού έγινε με τη βοηθεια των δορυφόρων ESA .



Από Palmografos.com: Palmografos.com - Έλληνας ερευνητής έπιασε το διαστημικό άνεμο

Μοιχεία… Κοινωνική απαξία ή τιμωρία; - Της Ηλιάνας Βολονάκη*

Αρχική | Διάφορα| Νομικά θέματα | Μοιχεία… Κοινωνική απαξία ή τιμωρία; - Της Ηλιάνας Βολονάκη*
image
Μοιχεία... η κοινωνική απαξία αλλά και η τιμωρία της ως έγκλημα ποικίλει ανά τον χρόνο αλλά και από χώρα σε χώρα. Η Ελλάδα δεν μένει εκτός καθώς η μοιχεία ήταν ποινικό αδίκημα σχεδόν από τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους.
Αποποινικοποιήθηκε μάλλον πρόσφατα, θα έλεγα, όταν το 1981 η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να καταργήσει το άρθρο 357 του Ποινικού Κώδικα που προέβλεπε ποινή φυλάκισης για τη μοιχεία.
Η πράξη της μοιχείας εμπεριείχε το στοιχείο της ποινικοποίησης από τα αρχαία ακόμη χρόνια.
Στην αρχαία Αθήνα ήταν βαρύτατο έγκλημα και η τιμωρία των μοιχών αποφασιζόταν στο δικαστήριο. Ωστόσο, ο παλαιότερος νόμος του Δράκοντα άφηνε το περιθώριο σε αυτόν που έπιανε επ’ αυτοφώρω τους μοιχούς να αποφασίσει για την τύχη τους.
Αργότερα οι νόμοι του Σόλωνα πρόσφεραν στο σύζυγο τρεις εναλλακτικές. Είτε να σκοτώσει και τους δυο μοιχούς, είτε να ευνουχίσει το μοιχό, είτε να τον εξαναγκάσει με βασανιστήρια να εξαγοράσει τη ζωή του. Το παράδοξο ήταν ότι στην περίπτωση που είχε χρησιμοποιηθεί βία για τη συνεύρεση, ο σύζυγος δεν μπορούσε να απαιτήσει παρά μόνο μια αποζημίωση που οριζόταν από το δικαστήριο.
Από τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους, με το άρθρο 286 του Ποινικού Νόμου της Βαυαροκρατίας που ίσχυσε έως τις 31 Δεκεμβρίου 1950, η διάπραξη μοιχείας χαρακτηριζόταν ως πλημμέλημα και παρέμεινε ως τέτοιο στον Ποινικό Κώδικα που ίσχυσε από την 1η Ιανουαρίου 1951. Ο Ποινικός Κώδικας όριζε με το άρθρο 357 ποινή ενός έτους για τους μοιχούς ενώ δίωξη υπήρχε μετά από έγκληση του παθόντος συζύγου. Πάντως για να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα έπρεπε οι μοιχοί να συλληφθούν επ’ αυτοφώρω και μάλιστα χωρίς τα ρούχα τους.
Η αποποινικοποίηση του αδικήματος στην Ελλάδα ήρθε το 1982 από την κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.
Η αντίδραση της Εκκλησίας, που φοβόταν την χαλάρωση των ηθών και τον κλονισμό του θεσμού της οικογένειας και του γάμου, δεν επηρέασε την κυβέρνηση η οποία παρέμεινε αμετακίνητη στη θέση της.
Η κατάργηση του άρθρου 357 του Ποινικού Κώδικα έγινε με το άρθρο 8 του Νόμου 1272/82. Ένα χρόνο αργότερα, η μοιχεία έπαψε να αποτελεί και λόγο διαζυγίου σε περίπτωση που δεν έχουν διαταραχθεί ανεπανόρθωτα οι συζυγικές σχέσεις.
Σε ορισμένες μουσουλμανικές χώρες, μάλιστα, το αδίκημα της μοιχείας τιμωρείται ακόμα και με θάνατο!
Η σεξουαλική σχέση ενός παντρεμένου ατόμου με άτομο διαφορετικό από τον ή την σύζυγό του είναι μοιχεία ή όπως την ορίζουν οι νομικοί η παράβαση της συζυγικής πίστης που συνίσταται στην εξώγαμη κατά φύση συνουσία μεταξύ δύο ετερόφυλων προσώπων τα οποία το ένα τουλάχιστον είναι έγγαμο.
Οι τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες- Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, Μουσουλμανισμός- είναι κατηγορηματικές στην καταδίκη της μοιχείας, υπακούοντας στην έβδομη εντολή που έδωσε ο Θεός στον Αβραάμ: Ου μοιχεύσεις.
Κι ενώ Ιουδαϊσμός και Χριστιανισμός αρκούνται σε εκκλησιαστικά επιτίμια, στα κράτη όπου εφαρμόζεται η Σαρία- ισλαμικός θρησκευτικός νόμος-, οι ποινές είναι ιδιαίτερα απάνθρωπες, κυρίως για τις γυναίκες- ραβδισμοί ή λιθοβολισμός.
Πιο ανεκτικοί εμφανίζονται οι Ινδουιστές, οι Εσκιμώοι και ορισμένοι λαοί της Αφρικής και της Πολυνησίας.
Στην Ευρώπη και την Αμερική η μοιχεία αποτελούσε ή και εξακολουθεί να αποτελεί λόγο διαζυγίου. Η γενικότερη τάση για ισότητα των δύο φύλων έχει οδηγήσει σχεδόν σε όλες τις χώρες αυτών των περιοχών σε αποποινικοποίηση της μοιχείας.
* Η Ηλιάνα Βολονάκη είναι συγγραφέας




Από Palmografos.com: Palmografos.com - Μοιχεία… Κοινωνική απαξία ή τιμωρία; - Της Ηλιάνας Βολονάκη*