Πέμπτη, 16 Μαΐου 2013




 Η απάντησή μου: Τι είναι, για εσάς, η γραφή;






Όπως λέω, πάντα: Γεννήθηκα με ένα μολύβι και ένα χαρτί, στα χέρια. Μουτζούρωνα, έγραφα σε όλα τα σχολικά βιβλία… Παρακολουθούσα παιδικά, πλάθοντας, ύστερα τη δική μου ιστορία. <<Πόσα παιδάκια, έχετε στο σπίτι σας;>> Ρωτούσαν στην πολυκατοικία μας και η μαμά μου, απαντούσε: <<Η κόρη μου, είναι.>> Με καμάρι.
Είχα τη δυνατότητα, να πλάθω- οκτώ χρόνων- ιστορίες και να μιμούμαι φωνές! Όταν επέστρεφα από θεατρικές παραστάσεις; Κλειδωνόμουν στο δωμάτιο και αντέγραφα τους ηθοποιούς!
Μέχρι τη στιγμή, πού είδα το παιδικό, με τα μολύβια και τις γόμες να μιλούν, στην παλιά ΝΕΤ και αργότερα, την Άννα Καρένινα, στο θέατρο.
Τόση μαγεία στα μάτια μου, παιδάκι, ακόμα, με το στόμα ανοιχτό και πολλές φορές συλλαβίζοντας τις λέξεις τους. Ύστερα, προσπαθούσα να αντιγράψω τις κινήσεις τους- στο δωμάτιό μου-τις φωνές τους και να γράφω το δικό μου παραμύθι. Τα παραμύθια, τα ανέσυρα, μάλιστα και θα τα εκδώσω, στο μέλλον.
Μέχρι πού έφθασε, η στιγμή και διάβαζα, μυθιστορήματα! Το σπίτι, πλέον, δεν χωράει, όπως και το πατάρι. Γεμάτο… κούτες.
Πάντα διάβαζα και τίποτα δεν μου άρεσε. Πάντα έπλαθα τις ιστορίες των άλλων κι έλεγα: Αν ήμουν… εγώ… θα το έγραφα, έτσι. Έτσι, ξεκίνησα, να γράφω τις ιστορίες πού βάραιναν τη δική μου ψυχή, ιστορίες πού ήθελα να μοιραστώ… Πού άκουγα από τους γείτονες, αγνώστους, από την τηλεόραση, τις ειδήσεις… Πάντα, φίλοι μου, ήθελα να δώσω happy end στα βιβλία μου, αλλά το μετάνιωνα. Ασυναίσθητα το χέρι μου, άλλαζε την πορεία του, είτε στα πλήκτρα του υπολογιστή, είτε στην παλιά μου γραφομηχανή.