Σάββατο, 27 Απριλίου 2013




Η καλύτερη εποχή, για να πάει κάποιος στη Ναύπακτο, είναι η άνοιξη και το καλοκαίρι. Το ίδιο και για τις παρουσιάσεις βιβλίων! Ξέρετε, το χειμώνα, είναι δύσκολο να αποφασίσεις: τι ρούχα, να βάλω, πώς να βαφτώ… Ενώ, την άνοιξη και το καλοκαίρι, είναι πιο απλόχερα και λιτά τα θέματα.
Εγώ, πάλι, φίλοι μου, διάλεξα, την άνοιξη, να παρουσιάσω το βιβλίο μου, σε ένα τόσο αγαπητό μέρος, για εμένα! Σε ένα μέρος, πού τα παιδικά- κι όχι μόνο- χρόνια μου, ξόδευα, στη θάλασσά της, στο λιμανάκι της, στη Γλυφα, στα Τριζόνια, κτλ… Και στο χωριό του νονού μου, όπου φιλοξενούμε ακόμη και τώρα!

Πρώτα από όλα, φίλοι μου, φωτογράφισα το κάστρο! Όσο μπόρεσα, δηλαδή... Είπαμε, δεν τα πάω καλά, με τις φωτογραφήσεις!






Όλα τα λεφτά, φίλοι μου, το πάρκο, πού φιλοξενεί τις πάπιες... Δεν έχασα ευκαιρία και τις τάιζα , λοιπόν, στο στόμα.... Ένας μεγάλος κύκνος, πρέπει να ήταν, κάθε φορά, πού έβλεπε φαγητό, ερχόταν και έβγαζε κάτι περίεργες κραυγές! Πανέμορφος, λοιπόν!

 Για κάποιον περαστικό απ’ τη Ναύπακτο είναι εξαιρετικά δύσκολο να φανταστεί την ομορφιά που επιμελώς κρύβει.

Παλιά μονοπάτια μέσα σε δάση, πλούσια πανίδα, ορεινά καταφύγια, βρύσες κρυστάλλινου νερού παντού, ποτάμια παραπόταμοι καταρράκτες και λίμνες, τσίπουρο, κάστανα, κρασί, πανηγύρια, τι άλλο να ζητήσει κάποιος;
Μαζί με το τουριστικό ενδιαφέρον στην ορεινή Ναυπακτία επέστρεψαν και οι άνθρωποι, αναπαλαιώνοντας τα σπίτια τους, ανοίγοντας καφενεία, ταβέρνες και ξενοδοχεία.
Oι άνθρωποι είναι τόσο ζεστοι, τόσο φιλόξενοι... Αγκαλιάζουν κάθε ξένο... τον θεωρούν φίλο τους... Έτσι, αγκάλιασαν κι εμένα και το βιβλίο μου! Όπως, μια μάνα, αγκαλιάζει το παιδί της!

Εύχομαι, ελπίζω, μάλιστα, να βρεθώ σύντομα στη Ναύπακτο και να σας προαφέρω κι άλλες ώρες, κουβέντας και μάθησης, πνευματικής....