Τρίτη, 23 Απριλίου 2013

http://freepen.gr/2013/όλοι-ψάχνουν-τον-ένοχο-τον-προδότη-έστ/

Διαβάστε το νέο μου άρθρο, στο freepen.gr


Όλοι ψάχνουν τον ένοχο, τον προδότη. Έστω κάποιον αποδιοπομπαίο τράγο για να κατευναστούν τα πάθη

diki-eksi
Με τον όρο: Δίκη των έξι, έχει καταγραφεί στην ελληνική ιστορία η δίκη ενώπιον έκτακτου στρατοδικείου στο οποίο παραπέμφθηκαν από την επαναστατική επιτροπή για να τιμωρηθούν οι θεωρούμενοι ως υπεύθυνοι για τις συνέπειες της Μικρασιατικής καταστροφής.
Της Ηλιάνας Βολονάκη
Τα ονόματα, των οποίων, είναι:
Γεώργιος Χατζανέστης, διοικητής της στρατιάς της Μικράς Ασίας, Δημήτριος Γούναρης, πρώην πρωθυπουργός, Μιχαήλ Γούδας, υποναύαρχος και πρώην υπουργός, Ξενοφών Στρατηγός, υποστράτηγος και πρώην υπουργός, Νικόλαος Στράτος, πρώην πρωθυπουργός, Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, πρώην πρωθυπουργός, Νικόλαος Θεοτόκης και Γεώργιος Μπαλτατζής, υπουργοί επί των στρατιωτικών και οικονομικών στην κυβέρνηση Γούναρη αντίστοιχα.
Αν και οι κατηγορούμενοι ήταν οκτώ, η ονομασία δίκη των έξι δόθηκε λόγω των έξι εκτελέσεων που τελικώς αποφασίστηκαν και πραγματοποιήθηκαν την ίδια σχεδόν ημέρα στην περιοχή του Γουδί.
Ας ανατρέξω, όμως, φίλοι μου, στην προϊστορία, της δίκης, προτού φθάσω στα ιδιαίτερα συμπεράσματά μου!
Η Ελλάδα από το 1919 διεξήγαγε πολεμικές επιχειρήσεις στην Μικρά Ασία με σκοπό την εξάλειψη της ισχύος του άτακτου στρατού του Μουσταφά Κεμάλ.
Τον Νοέμβριο του 1920 εξαιτίας της Μικρασιατικής εκστρατείας πραγματοποιήθηκαν εκλογές, οι οποίες ανέδειξαν νικητή την Ηνωμένη Αντιπολίτευση, έναν συνασπισμό αντιβενιζελικών κομμάτων, και κατ’ επέκταση το Λαϊκό Κόμμα του Δημητρίου Γούναρη.
Τον Μάρτιο του 1921 ο Γούναρης σχημάτισε κυβέρνηση προκειμένου πια ο ίδιος να ελέγχει την όλη κατάσταση που είχε διαμορφωθεί.
Την κυβέρνηση Γούναρη ακολούθησαν αυτές των Στράτου και Πρωτοπαπαδάκη. Η αλλαγή της στάσης όμως των συμμάχων, οι νίκες του τουρκικού στρατού, τα λάθη των Ελλήνων αξιωματικών και η κακή οικονομική κατάσταση της χώρας είχαν ως αποτέλεσμα τον Αύγουστο του 1922 η γραμμή άμυνας Αφιόν – Καραχισάρ να διασπαστεί από τον τουρκικό στρατό και να επακολουθήσει η μικρασιατική καταστροφή, η οποία επισφραγίστηκε με την συνθήκη της Λωζάννης. Με την υποχώρηση της αμυντικής γραμμής και έχοντας χάσει κάθε έλεγχο η κυβέρνηση Πρωτοπαπαδάκη παραιτήθηκε και αντικαταστάθηκε από αυτή του Τριανταφυλλάκου.
Ο ελληνικός στρατός υποχώρησε και κατευθύνθηκε προς τα νησιά του Αιγαίου. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου μπροστά στην ανικανότητα των κυβερνήσεων να διαχειριστούν την κρίση ξέσπασε το Κίνημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1922 στην Χίο και τη Λέσβο υπό τον Στυλιανό Γονατά, τον Φωκά και τον Νικόλαο Πλαστήρα, οι οποίοι σχημάτισαν επαναστατική επιτροπή κηρύσσοντας επανάσταση. Παράλληλα ο στρατιωτικός Θεόδωρος Πάγκαλος- μαζί τα φάγαμε- μαζί με μια ομάδα αξιωματικών, προσκείμενων προς το κόμμα των Φιλελευθέρων, συνέλαβε πλειάδα πολιτικών.
Στις 13 Σεπτεμβρίου ο ελληνικός στρατός αποβιβάστηκε στο Λαύριο και η επαναστατική επιτροπή ανέλαβε την διακυβέρνηση του κράτους. Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α΄ παραιτήθηκε από το θρόνο αναχωρώντας για την Ιταλία και παραχωρώντας τον θρόνο στον γιο του Γεώργιο Β΄.
Επιπλέον παραιτήθηκε η κυβέρνηση Τριανταφυλλάκου, η οποία και αντικαταστάθηκε από την βραχύβια, μόλις μίας ημέρας, κυβέρνηση Χαραλάμπη που με την σειρά της αντικαταστάθηκε από αυτή του Σωτήριου Κροκίδα.
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, τότε, ορίστηκε ως εκπρόσωπος της Ελλάδας στο εξωτερικό.
Κατ’ εμέ, αυτή η ιστορία, με γυρίζει, λίγο, στην κλασική εποχή. Στην ανάπτυξη της πόλης-κράτους, που είχε ήδη γίνει η βασική μονάδα κοινωνικής και πολιτικής συγκρότησης του ελληνικού κόσμου.
Είναι, δηλαδή, η χρονική περίοδος της αρχαίας ελληνικής ιστορίας και ονομάστηκε έτσι λόγω των υψηλών επιτευγμάτων που σημειώθηκαν κατά την περίοδο αυτή στο χώρο του πολιτισμού.
Τον Πολιτισμό, πού βλέπουμε στα μουσεία των ξένων χωρών και καμαρώνουν, μάλιστα, εις βάρος μας. Αλλά, άλλο θέμα αυτό! Ας μην ξεφύγω, από το αρχικό μου, χαρακτήρα!
Είναι αλήθεια, φίλοι μου, πώς στο μυαλό μου, περιπλέκεται η εξής φράση: Η τραγωδία των έξι, μοιάζει με την αρχαία τραγωδία, με την ευρεία χρήση, δηλαδή του γραπτού λόγου;
Όσοι έχετε διαβάσει Ιστορία- αλλά, ας βοηθηθεί και η νέα μας γενιά- γνωρίζετε πώς στην κλασική εποχή, έγινε αύξηση του αριθμού των δημόσιων και ιδιωτικών επιγραφών. Καθιερώθηκε, ακόμη, η αποτύπωση του εθνικού ονόματος στο πίσω μέρος των νομισμάτων, δηλαδή, τοπωνύμια, γεωγραφικές περιοχές. Κτλ.
Συνέβαλε η λειτουργία του δημοκρατικούπολιτεύματος και οι πολυμερείς σχέσεις.
Δημοκρατικό Πολίτευμα; Σαν το Πολίτευμα, πού μας κυριαρχεί, τώρα; Αν, δεν κάνω λάθος, αυτή η λέξη σημαίνει: Η εξουσία πού πηγάζει από τον λαό, ασκείται από τον λαό και υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού.
Αλλά, ας αφήσω αυτά, κατά μέρους και ας προχωρήσω την υπόθεση των έξι.
Στις 10.30 οδηγήθηκαν στο Γουδί, λοιπόν, για να εκτελεστούν. Πριν την εκτέλεση προηγήθηκε η καθαίρεση του Χατζανέστη από κατώτερους αξιωματικούς. Ο ίδιος τότε δήλωσε ότι η μόνη του ντροπή ήταν το ότι υπήρξε αρχιστράτηγος φυγάδων.
Φρούραρχος της εκτέλεσης ήταν ο μάρτυρας κατηγορίας, ταγματάρχης Σπαής.
Κανένας, μάλιστα, δεν θέλησε να του δέσουν τα μάτια.
Τα πτώματά τους, φίλοι μου, μεταφέρθηκαν υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας στο Α΄ νεκροταφείο Αθηνών για να ενταφιαστούν με συνοπτικές διαδικασίες.
Την ίδια ώρα ο πλοίαρχος Τάλμποτ- στο γραφείο του Πλαστήρα- έδωσε το τελεσίγραφο της κυβερνήσεώς του, για να του ανακοινωθεί ακολούθως ότι οι εκτελέσεις είχαν πραγματοποιηθεί.
Μάλιστα, η εκτέλεση των πολιτικών δημιούργησε διεθνείς αντιδράσεις. Η Ιταλία ζήτησε από τον πρέσβη της να διακόψει τις επαφές με την ελληνική κυβέρνηση, οι ΗΠΑ εξέφρασαν την απογοήτευσή τους για την εκτέλεση των έξι, η οποία θα δυσκόλευε την συνέχιση της οικονομικής αρωγής στην Ελλάδα, η Σουηδική και Βελγική κυβέρνηση εξέφρασαν την βαθιά αγανάκτησή τους ενώ η Βρετανία διέταξε την διακοπή των διμερών σχέσεων με παράλληλη ανάκληση του πρεσβευτή της.
Μέσα σε όλα αυτά, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, να βρίσκεται εκτός Ελλάδος. Ο ίδιος, όμως, φρόντισε να γράψει για όλους τους εκτελεσθέντες: Δύναμαι να βεβαιώσω υμάς κατά τον πλέον κατηγορηματικόν τρόπον ότι ουδείς εκ των πολιτικών αρχηγών της Δημοκρατικής παρατάξεως θεωρεί ότι οι ηγέται της πολιτικής, ήτις εφηρμόσθη μετά το 1920, δύναται να κατηγορηθούν δια πράξιν προδοσίας της Πατρίδος ή ότι εν γνώσει ωδήγησαν τον τόπον εις την Μικρασιατική καταστροφή.
Δηλαδή, ένα είδος γραπτού λόγου, του δράματος, δηλαδή, με κωμικά γεγονότα και ασαφή- αληθινά στοιχεία των πολιτικών μας!
Δεν είμαι αρμόδια, να κρίνω τους Πολιτικούς, από τα Ιστορικά ντοκουμέντα και τα όσα έχουν ειπωθεί, από τους προλαλήσαντες, σχολιάζω. Αλλά, πιστεύω, πώς η πολιτική φιλοσοφία, πρέπει να ασχολείται με ζητήματα πολιτικής πράξης και θεωρίας. Οι ρήτορες, να εκφωνούν λόγους για πραγματικά ζητήματα της εξωτερικής και της εσωτερικής πολιτικής κατάστασης, και όχι, να μετριάζονται στα δικά τους κοινά συμφέροντα, χωρίς να υπολογίζουν τις παρερχόμενες συνέπειες.
Δεν ξέρω, εσείς, αν συμφωνείτε και πώς θα σχολιάζατε, τα γραφόμενά μου…
Ξέρω, πάντως, πώς το 1933 εντοιχίστηκε μαρμάρινη πλάκα στην είσοδο του υπουργείου δικαιοσύνης με τα ονόματα των εκτελεσθέντων, ενώ στον τόπο εκτελέσεως στο Γουδί κατασκευάστηκε η εκκλησία της Αναστάσεως. Σαν θεατρική διαμαρτυρία, μου κάνει όλο αυτό! Εφόσον, αυτοί πού εκτελέστηκαν, σύμφωνα με τους πολιτικούς, της εποχής, ήταν οι αίτιοι, μιας τρομερής καταστροφής, πώς δέχτηκαν, να καταγράψουν- αλλά και να κρεμάσουν- τα ονόματά τους, έξω από το υπουργείο; Μήπως, για τιμωρία;
Αμ, το άλλο, το γνωρίζετε;
Το 2008 ο Μιχαήλ Πρωτοπαπαδάκης, εγγονός του Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη προσέφυγε στον Άρειο Πάγο ζητώντας την ακύρωση της απόφασης του στρατοδικείου με το αιτιολογικό της ύπαρξης νέων στοιχείων.
Το ποινικό τμήμα του Αρείου Πάγου δέχθηκε τους ισχυρισμούς του και παρέπεμψε το θέμα στην Ολομέλεια για την οριστική απόφαση.
Το Δεκέμβριο του 2009, λοιπόν, φίλοι μου, η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου τάχθηκε υπέρ της επανάληψης της δίκης των έξι, σε διάσκεψη κεκλεισμένων των θυρών, κάνοντας δεκτή εισήγηση του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Αθανασίου Κονταξή.
Τον Οκτώβριο του 2010, μάλιστα, το ανώτατο δικαστήριο έκρινε αθώους τους καταδικασθέντες, κάνοντας δεκτή την αίτηση του Μιχάλη Πρωτοπαπαδάκη.