Τρίτη, 26 Μαρτίου 2013



 Παιδεία;




Δυσαρεστήθηκα, εχτές, όταν άκουσα πώς μια σχολή κλείνει. Ξέρετε πόσο υπεύθυνο θεωρώ τον εαυτό μου απέναντι στη παιδεία. Όταν δίδαξα, το βιβλίο << χωρίς οικογένεια >> στα παιδιά έκτης δημοτικού, έφριξα με όσα έμαθα.
Αυτά τα παιδιά... το μόνο πού είχαν κατά νου... ήταν τα βιντεοπαιχνίδια... Κι όσα από αυτά, ήθελαν να παρακολουθήσουν... επικρατούσε χάβρα των Εβραίων.
Διερωτώμαι, λοιπόν... Πώς θα πορευτούν στη ζωή αυτά τα παιδιά; Ρώτησε, κανείς, την ψυχολογία τους; Τον ερεθισμό τους; Αποβλακωμένα σε μια οθόνη, χωρίς πραγματικές επαφές με τα βιβλία.
Βιβλίο, φίλοι μου, σημαίνει: Αγγίζω σελίδες, μυρίζω το τυπωμένο χαρτί, γεύομαι τα συναισθήματα οποιουδήποτε συγγραφέα, χαλαρώνω, κάνω φαντασίες με το νου, μαθαίνω πότε μπαίνει κώμα, πότε τελεία...
Τα βιβλία είναι η επόμενη γενιά... Έτσι, θα ονόμαζα το μέλλον μας...
Θυμάμαι... όταν πήραν στα χέρια τους, το βιβλίο... Σαν να κρατούν χειροβομβίδα... Μερικά με κοιτούσαν σαν χαμένα και άλλα γελούσαν πού έτυχε να γνωρίσουν ένα συγγραφέα!
Εκεί, λοιπόν, αναρωτήθηκα... Τι σημαίνει πραγματικά παιδεία; Ένας φόβος, φώλιασε μέσα μου και προτίμησα να σωπάσω...
Ήξερα... πώς δεν θα πάρω απάντηση....