Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2013





 ΤΟ ΚΕΝΤΗΜΑ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥ



Άλλο ένα βιβλίο μου στα χέρια σας λοιπόν. Μια κοπέλα… η οποία μάλιστα ήρθε αντιμέτωπη με το φόβο της αδελφικής αγάπης...
Πόσα στίγματα, λοιπόν;
Ορφανή από πατέρα και με μια μάνα, να φιλοξενείται από τον αδερφό της, πανδρεμένος κι εκείνος με μια στριμμένη- όπως συνήθιζε να λέει η Σεμέντα.
Ήταν αξιαγάπητο παιδί, έτρεχε για όλους. Δεν αντιμιλούσε σε κανέναν. Δεν τολμούσε καν να κοιτάξει κάποιον στα μάτια. Ο νους της ήταν στον Ρουστίκο Καλογλού. Τον θαύμαζε, άκουγε τις μελωδίες του και ονειροπολούσε.
Έβαζε την κασέτα με την μουσική του και την άκουγε ολημερίς και ολονυχτίς. Φώναζε η θεία της, να στρώσει τραπέζι, να καθαρίσει το σπίτι, να ταΐσει την μικρή- έμοιαζε με το παραμύθι της Σταχτοπούτας- και εκείνη όλο γλιστρούσε. Κλεινόταν στην κάμαρή της και ένιωθε πώς βρίσκεται στο πλάι της, ο Ρουστίκος.
Έναν διάσημο πιανίστα πού επιστρέφει στη Πρίγκηπο, με απώτερο σκοπό να συναντήσει τη μητέρα του, η οποία μένει ακόμη με τον αδερφό της, γνωστό εισοδηματία. Πιστεύει πώς ο έρωτας είναι απλά ένα ψέμα, ένα κατασκεύασμα της φαντασιοπληξίας του ανθρώπου, ώστε να προσφέρει λίγες περιπλανητικές ορέξεις στην μίζερη ζωή του.
Οι αναμνήσεις του νεκρού πατέρα στις τουαλέτες της φυλακής, ξαλαφρώνει, σχολιάζει… δίνει υπόσχεση στο Θεό, να μην αποκαλυφθεί το μυστικό πού έχει φωλιάσει στις ψυχές…
Δεν ξέρω τι νόημα έχει να κάνεις βιβλίο μια γυναίκα που οι καταστάσεις την πήγαιναν πάντα όπου ήθελαν, ενώ εκείνη υπήρξε πολλές φορές θεατής της ζωής της.
Ποιά γυναίκα, αλήθεια, δεν το έχει αισθανθεί αυτό;
Προσπάθησα, όσο μπόρεσα- να δώσω την έννοια του έρωτα, την τόλμη, τον εγωισμό, τη συμπάθεια, το πώς δένεται με τις καταστάσεις μια γυναίκα, από την εφηβική της ηλικία και μετέπειτα...
Πόνεσα τη Σεμέντα- γυναίκα είμαι κι εγώ- που δεν της δόθηκε ποτέ μια δίκαιη ευκαιρία στην ευτυχία… ίσως, ακόμη, γιατί μέσα στο ανώνυμο πλήθος να υπάρχουν πολλές γυναίκες σαν την Σεμέντα και σαν την αδερφή του Ρουστίκου, αντιμέτωπη με την κόρη της, με αυτισμό.
Πόσες οικογένειες, αλήθεια, αντιμετωπίζουν μια τέτοια κατάσταση; Πόσες επιστρέφουν- διωγμένες από το πατρικό τους- εν καιρό κρίσης, για να προφυλάξουν το παιδί τους κι μόνο;
Η Σεμέντα, κέρδισε, λοιπόν, σε κάθε μου σελίδα το θαυμασμό μου.
Μέσα στην τόση αδυναμία της, μπορούσα πια να διακρίνω ότι διέθετε ένα εξαιρετικό προσόν: την αντοχή. Ακόμα, κι όταν έφυγε για Ιταλία, ακόμα κι στα λάθη της.
Η αλήθεια, λοιπόν; Η Σεμέντα, ως το τέλος της ζωής της, αναδύθηκε μέσα από όλες τις γυναίκες πού προσπαθούν να επιζήσουν με τις δικές τους άμυνες, σε αντίθεση με το πώς βλέπει ο άνδρας τα γεγονότα.
Αυτή λοιπόν είναι η ιστορία της Σεμέντας μου…
Εύχομαι... Καλή ανάγνωση κι να σας αγγίξει όπως εμένα!!!

Ευχαριστώ.

Ηλιάνα Βολονάκη