Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013

Το βιβλίο μοιάζει με αναμμένο κερί


Στεκόμαστε με τις ώρες μπροστά στις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων... Ύστερα μπαίνουμε μέσα και διαλέγουμε, ξεφυλλίζουμε, διαβάζουμε... κάμποσα βιβλία μέχρι να βρούμε αυτό πού αντιπροσωπεύει στις αναλογίες της ψυχής μας. Δεν σας κρύβω, πώς κι εγώ, ακριβώς το ίδιο κάνω. Αρκετή συμβατικότητα, τρέξιμο κτλ, ζω καθημερινά, θέλω- και στα δικά μου βιβλία πού σας παραθέτω- να ζήσω, έστω και λίγο μέσα σε ένα όνειρο.
Το σκεπτόμουν, μάλιστα, εχτές το βράδυ... Μόλις τελείωσα ένα λογοτεχνικό μυθιστόρημα- μετά από τόσο καιρό- και αποφάσισα να ξεδιπλώσω μια παλιά μου ιστορία. Διήγημα, θα την ονόμαζα, εφόσον γράφθηκε στην ηλικία των 15 χρόνων μου, σε ένα κόκκινο τετράδιο και τώρα... αποφάσισα... με την ωριμότητα πού διακρίνει τις σκέψεις και τη ψυχή μου, να την ξεκινήσω.
Σήμερα, το πρωί, λοιπόν, άνοιξα το λάπτοπ- καθότι πολλές φορές, παίρνω τον υπολογιστή μου και χάνομαι στο χωριό, προκειμένου να εμπνευστώ- και το κόκκινο τετράδιο.
Ξάφνου, μου ήρθε, ο εξής συλλογισμός: Βιβλίο και κερί... Δηλαδή....
Κάθε φορά, πού θέλουμε να αγοράσουμε διακοσμητικά κεριά, ψάχνουμε και ψάχνουμε... Άλλοτε με χρώμα, άλλοτε με μυρωδιά... Αν το σκεφτείτε, έτσι, γίνεται και με τα βιβλία... Ψάχνουμε, ώσπου να καταλήξουμε σε αυτό πού θα μας κινήσει την περιέργεια.
Τότε... ανάβουμε- χαλαρώνουμε- το κερί και απολαμβάνουμε την ιστορία του κάθε συγγραφέα. Η ιστορία, λοιπόν, είναι ένα αναμμένο κερί, δυστυχώς, όμως, σβήνει, όταν τελειώσει... Όπως, συμβαίνει, όταν τελειώσουμε την ανάγνωσή μας...
Σβήνει... αλλά μας αφήνει ένα αίσθημα χαλάρωσης.
Πόσες φορές αλήθεια... δεν χαζεύουμε, κοιτώντας τη φλόγα να τρεμοπαίζει;
Σαν τα αισθήματα πού διοχετεύονται μέσα μας, σε κάθε παράγραφο... Ή κάνω λάθος;
Με μια μόνο διαφορά, όμως... Όταν τελειώνει το κερί, το πετάμε, ενώ ένα βιβλίο, το φυλακίζουμε, μέσα στις γνώσεις μας... Στις μεθεπόμενες εμπειρίες μας...
Στην ζωή μας...