Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

ΧΩΡΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΠριν ξεκινήσω να σας παρουσιάσω ένα βιβλίο- σταθμός, πού έχει συγκινήσει πολλούς από εσάς, θα ήθελα, να σας παρουσιάσω τον Εκτόρ Μαλό. Ένα βιβλίο, πού το διδάχθηκα, αλλά και το δίδαξα σε παιδιά δημοτικού, όταν μου έγινε πρόταση από τον διευθυντή τους. Ευχαριστώ, λοιπόν!

Ας ξεκινήσω....

Ο Εκτόρ-Ανρί Μαλό (Hector-Henri Malot), ή Εκτόρ Μαλό, γνωστός στην Ελλάδα και ως Έκτορας Μαλό ήταν γάλλος μυθιστοριογράφος. Γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1830 στην Λα Μπούιγ (Σεν Μαριτίμ), όχι μακριά από τη Ρουέν και πέθανε στις 17 Ιουλίου 1907 στη Φοντενέ-σου-Μπουά (Βαλ ντε Μαρν).
Ο πατέρας του, συμβολαιογράφος στο επάγγελμα, είχε μείνει χήρος και είχε ξαναπαντρευτεί τη χήρα ενός καπετάνιου. Είχε δύο παιδιά από τον πρώτο του γάμο, όσα είχε και η νέα του σύζυγος. Ο Εκτόρ ήταν λοιπόν ο βενιαμίν μιας οικογένειας που σημερα θα ονομάζαμε “ανασυνθεμένη”. Ο πατέρας του είχε αυστηρό χαρακτήρα ενώ η μητέρα του, πιο συγκαταβατική, μεγάλωσε τον μικρό Εκτόρ με ιστορίες ταξιδιών (εμπνευσμένες ίσως από τις εμπειρίες του πρώτου της άντρα). Αναπτύχθηκε μ' αυτό τον τρόπο το ενδιαφέρον του για τις ιστορίες. Οταν, ενήλικος πια, ο Μαλό αντιτάχθηκε στη θέληση του πατέρα του να σπουδάσει νομικά και προτίμησε το δρόμο των γραμμάτων, ήταν η μητέρα του που τον στήριξε σ' αυτήν την επιλογή.
Ο Εκτόρ Μαλό τελείωσε το Λύκειο Κορνέιγ της Ρουέν, το ίδιο λύκειο που, δέκα χρόνια νωρίτερα, είχε τελειώσει ο Γκυστάβ Φλωμπέρ. Εκεί συνδέθηκε φιλικά με τον Ζυλ Λεβαλουά, μετέπειτα κριτικό λογοτεχνίας και για ένα διάστημα γραμματέα του Σεντ-Μπεβ. Οι σπουδές του Μαλό δεν ήταν εξαιρετικές. Υπέφερε από ένα σχολικό σύστημο στο οποίο δεν μπορούσε να εκφραστεί. Η προτίμησή του ήταν η Ιστορία, την οποία δίδασκε ένας ξεχωριστός καθηγητής με ελεύθερο πνεύμα.
Το 1853, εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και επιχείρησε να ανεβάσει ένα θεατρικό έργο χωρίς επιτυχία. Για να εξασφαλίσει τα προς το ζην, έγραψε κάποια άρθρα. Επέστρεψε στο σπίτι των γονιών του για να γράψει την πρώτη του τριλογία Τα θύματα του έρωτα (Les victimes d' amour) της οποίας ο πρώτος τόμος εμφανίστηκε το 1859.
Το 1864 έχτισε στο Φοντενέ-σου-Μπουα ένα σαλέ στο οποίο έζησε μέχρι το θάνατό του. Διάλεξε να το χτίσει κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό. Ετσι μπορούσε να επισκέπτεται συστηματικά το Παρίσι και να αξιοποιεί τους γειτονικούς σταθμούς για περιπάτους, τους οποίους λάτρευε. Το 1867, παντρεύτηκε την Αννά Νταριέ. Η κόρη τους, Λουσί, γεννήθηκε το 1868. Το 1880 η Αννά πέθανε. Ο Εκτόρ Μαλό ξαναπαντρεύτηκε τον επόμενο χρόνο με την Μαρτ Ουντινό ντε λα Φαβερί, μια νέα γυναίκα 31 ετών, με την οποία πραγματοποίησε πολλά ταξίδια. Το 1893, ένα χρόνο μετά τη συγγραφή του Με Οικογένεια (En Famille), γεννήθηκε η εγγονή του, Περίν (το μικρό όνομα που είχε η ηρωίδα του μυθιστορήματος). Ως παππούς έδειξε φροντίδα και αγάπη και παρακολουθούσε με περιέργεια την εξέλιξη που μπορούσε να παρατηρεί στο παιδί.
Ο Εκτόρ Μαλό, ως άνθρωπος ευθύς, πιστός στη φιλία και έτοιμος να υπερασπιστει το δίκιο των καταπιεσμένων πήρε το προσωνύμιο “Μαλό - η εντιμότητα” από το δημοσιογράφο Σεβερίν. Υπήρξε φίλος του Ζιλ Βαλέ και τον υποστήριξε όταν εξορίστηκε στο Λονδίνο, δίνοντάς του οικονομική βοήθεια και ηθική συμπαράσταση. Ηταν χάρη στον Μαλό που μπόρεσε να δημοσιευτεί το χειρόγραφο που ονομάστηκε Το παιδί (L'enfant), το πρώτο έργο της σειράς Ζακ Βεντρά (Jacques Vingtras).
Ο Εκτόρ Μαλό άφησε πίσω του ένα σημαντικό έργο, εξήντα μυθιστορήματα. Το πιο γνωστά σήμερα είναι τα παιδικά μυθιστορήματα που έγραψε: Ρομαίν Καλμπρίς (Romain Kalbris), Χωρίς Οικογένεια (Sans Famille), Με Οικογένεια (En famille). Ενα ακόμη παιδικό μυθιστόρημά του εκδόθηκε μετά θάνατον. Εχει τίτλο Το ναυτόπουλο (Le Mousse).
Το υπόλοιπο έργο του αποτελείται από μυθιστορήματα για ενήλικους. Αν και σήμερα έχουν ξεχαστεί, γνώρισαν επιτυχία στη διάρκεια της ζωής του και μέχρι τη δεκαετία του 1930. Μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες, όπως αγγλικά, γερμανικά, ιταλικά. Δημοσιεύονταν σε συνέχειες σε εφημερίδες όπως οι Le Siècle και Le Temps.
 (  Από την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια, πληροφορίες )


Η υπόθεση του βιβλίου:


 Ένα παιδί μόνο και έρημο, έκθετο στον κόσμο, με μοναδικό αποκούμπι μια καλοκάγαθη γυναίκα που τον μεγάλωσε στοργικά. Αλλά ο άντρας της, όταν γίνεται σακάτης, τον πουλάει σ' έναν πλανόδιο θεατρίνο. O μικρούλης Pεμί, ορφανός και διωγμένος από τον πατριό του, γυρίζει απ’ άκρη σ’ άκρη τη Γαλλία του 19ου αιώνα, με τον «περιπλανώμενο» θίασο, του σινιόρ Bιτάλη. Kοντά στον καλοσυνάτο γέροντα θα μάθει πολλά, θα γνωρίσει τόπους και ανθρώπους - αλλά, κάθε φορά που πιστεύει πως βρίσκει, επιτέλους, τη γαλήνη και την ευτυχία, ένα καινούριο χτύπημα της μοίρας τον βουλιάζει ξανά στον πόνο και την απελπισία. που γυρίζει εδώ κι εκεί επικεφαλής ενός θιάσου από σκύλους! Έτσι, αρχίζει για τον Ρεμί μια ζωή γεμάτη τραγικές περιπέτειες, βάσανα και πίκρες, με μηδαμινές φωτεινές αχτίδες χαράς. Κι αν τα βγάζει πέρα, το χρωστάει στην τίμια καρδιά του, στην εξυπνάδα και την προκοπή του - αρετές που συχνά βρίσκουν ανταπόκριση σε άλλες τίμιες καρδιές. Αλλά παντού και πάντα διακατέχεται από τη λαχτάρα να βρει τους χαμένους γονείς του. Θα τους βρει όμως ποτέ;
Θα νιώσει άραγε κι αυτός το στοργικό χάδι και το φιλί της μάνας;


Τι να πεις σε αυτό το δημιούργημα; Υποκλίνομαι...