Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2013














Λούλα Καλαϊτζόγλου: «Ο τροχός της μοίρας»




Η Λούλα Χατζηιωακειμίδου-Καλαϊτζόγλου γεννήθηκε στον Αλμυρό Μαγνησίας. Η καθημερινή επικοινωνία με ανθρώπους και οι ιστορίες τους αποτέλεσαν την αφορμή για την ενασχόλησή της με τη συγγραφή μυθιστορημάτων και στίχων.

Λίγα λόγια για το βιβλίο:
Η Αιμιλία, ένα κορίτσι μεγαλωμένο σε μικροαστική οικογένεια, έχει όνειρα να σπουδάσει και να ζήσει ανέμελη φοιτητική ζωή, κάνοντας παράλληλα πολλά ταξίδια.
Οι γονείς της όμως έχουν άλλα σχέδια για εκείνη. Πέφτει στην καλοστημένη παγίδα τους και αρραβωνιάζεται τον άντρα που έχουν επιλέξει γι’ αυτή. Στη διάρκεια ενός ταξιδιού για να συναντήσει τον αρραβωνιαστικό της, ερωτεύεται κεραυνοβόλα κάποιον άλλο. Ο έρωτας αυτός τη σημαδεύει. Το νεαρό της ηλικίας της δεν της επιτρέπει να πάρει μόνη της αποφάσεις. Την οδηγούν παρά τη θέλησή της στο γάμο, γεγονός που τη φέρνει αντιμέτωπη με πολύ δύσκολες καταστάσεις. Μέσα της κρύβει ένα μεγάλο μυστικό που τη βασανίζει, αλλά ταυτόχρονα της δίνει χαρά και δύναμη. Μετά από είκοσι χρόνια και κάτω από περίεργες συνθήκες συναντάει ξανά τον έρωτα της ζωής της. Θα τα καταφέρει να γίνει ευτυχισμένη;…
Η αγάπη είναι αίσθηση, είναι ζωή, κινείται ανάµεσά µας. Μας αγγίζει και, όταν τη νιώθουµε, πλημυρίζει την ψυχή µας µε φως. Είναι νότες που έγιναν τραγούδια και γλύκαναν τα χείλη. Μάτια που δάκρυσαν και έκαναν τη θλίψη χαρά. Σαν τι παράξενο πρόσωπο, άραγε, να έχει; Δεν µπορώ να το φανταστώ! Τώρα έµαθα πως η ευτυχία δεν υπάρχει πουθενά. Τα παλάτια που υπάρχουν στη φαντασία µας, από λαµπερό κρύσταλλο, γκρεμίζονται στο πρώτο φύσηµα της αλήθειας. Όµως η ανθρώπινη λαχτάρα για την ευτυχία θα υπάρχει αιώνια στην καρδιά µας.


Γάμοι χωρίς αισθήματα οδηγούν σε παράλληλες ζωές.... Θα έλεγα, διαβάζοντάς το. Η κοινή γνώμη, οι ανασφάλειες, οι φόβοι, τα θέλω, τα πιστεύω... Ο ρατσισμός.... Αν διαβάσει κανείς το μυθιστόρημα, θα αντιληφθεί αμέσως τα λεγόμενα << πρότυπα>> πού κατά καιρούς, μας κυβερνούν.
Να πανδρευτεί το κορίτσι μου πλούσιο άνδρα, να καλοπεράσει, δίχως να εισπράττω σα γονιός  τα αισθήματα του παιδιού μου... Να πανδρευτεί τον άνθρωπο πού θα διαλέξω- η μάνα, ο πατέρας αντίστοιχα- διότι πρέπει να ταιριάζουν τα χούγια μου, με το γαμπρό/ νύφη... Αλλά και τι σπρώχνει μια κοπέλα κυρίως, να βρει έναν μεγαλύτερο άνδρα... Λεφτά; Κύρος; Μόρφωση; Ασφάλεια;
Τόσα ερωτήματα... τόση αγωνία, θλίψη και δυνατές συγκινήσεις μέσα σε ένα μυθιστόρημα, 300 σελίδων.


Σας συνιστώ, να το διαβάσετε... Ξέρετε πόσο δύσκολη είμαι στα λογοτεχνικά θέματα! όχι, μόνο, σε αυτά πού γράφω, αλλά και σε αυτά πούδιαβάζω... 
Αξίζει, λοιπόν... 
Συγχαρητήρια!     

Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013

Το βιβλίο μοιάζει με αναμμένο κερί


Στεκόμαστε με τις ώρες μπροστά στις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων... Ύστερα μπαίνουμε μέσα και διαλέγουμε, ξεφυλλίζουμε, διαβάζουμε... κάμποσα βιβλία μέχρι να βρούμε αυτό πού αντιπροσωπεύει στις αναλογίες της ψυχής μας. Δεν σας κρύβω, πώς κι εγώ, ακριβώς το ίδιο κάνω. Αρκετή συμβατικότητα, τρέξιμο κτλ, ζω καθημερινά, θέλω- και στα δικά μου βιβλία πού σας παραθέτω- να ζήσω, έστω και λίγο μέσα σε ένα όνειρο.
Το σκεπτόμουν, μάλιστα, εχτές το βράδυ... Μόλις τελείωσα ένα λογοτεχνικό μυθιστόρημα- μετά από τόσο καιρό- και αποφάσισα να ξεδιπλώσω μια παλιά μου ιστορία. Διήγημα, θα την ονόμαζα, εφόσον γράφθηκε στην ηλικία των 15 χρόνων μου, σε ένα κόκκινο τετράδιο και τώρα... αποφάσισα... με την ωριμότητα πού διακρίνει τις σκέψεις και τη ψυχή μου, να την ξεκινήσω.
Σήμερα, το πρωί, λοιπόν, άνοιξα το λάπτοπ- καθότι πολλές φορές, παίρνω τον υπολογιστή μου και χάνομαι στο χωριό, προκειμένου να εμπνευστώ- και το κόκκινο τετράδιο.
Ξάφνου, μου ήρθε, ο εξής συλλογισμός: Βιβλίο και κερί... Δηλαδή....
Κάθε φορά, πού θέλουμε να αγοράσουμε διακοσμητικά κεριά, ψάχνουμε και ψάχνουμε... Άλλοτε με χρώμα, άλλοτε με μυρωδιά... Αν το σκεφτείτε, έτσι, γίνεται και με τα βιβλία... Ψάχνουμε, ώσπου να καταλήξουμε σε αυτό πού θα μας κινήσει την περιέργεια.
Τότε... ανάβουμε- χαλαρώνουμε- το κερί και απολαμβάνουμε την ιστορία του κάθε συγγραφέα. Η ιστορία, λοιπόν, είναι ένα αναμμένο κερί, δυστυχώς, όμως, σβήνει, όταν τελειώσει... Όπως, συμβαίνει, όταν τελειώσουμε την ανάγνωσή μας...
Σβήνει... αλλά μας αφήνει ένα αίσθημα χαλάρωσης.
Πόσες φορές αλήθεια... δεν χαζεύουμε, κοιτώντας τη φλόγα να τρεμοπαίζει;
Σαν τα αισθήματα πού διοχετεύονται μέσα μας, σε κάθε παράγραφο... Ή κάνω λάθος;
Με μια μόνο διαφορά, όμως... Όταν τελειώνει το κερί, το πετάμε, ενώ ένα βιβλίο, το φυλακίζουμε, μέσα στις γνώσεις μας... Στις μεθεπόμενες εμπειρίες μας...
Στην ζωή μας...

Τρίτη, 26 Μαρτίου 2013



 Παιδεία;




Δυσαρεστήθηκα, εχτές, όταν άκουσα πώς μια σχολή κλείνει. Ξέρετε πόσο υπεύθυνο θεωρώ τον εαυτό μου απέναντι στη παιδεία. Όταν δίδαξα, το βιβλίο << χωρίς οικογένεια >> στα παιδιά έκτης δημοτικού, έφριξα με όσα έμαθα.
Αυτά τα παιδιά... το μόνο πού είχαν κατά νου... ήταν τα βιντεοπαιχνίδια... Κι όσα από αυτά, ήθελαν να παρακολουθήσουν... επικρατούσε χάβρα των Εβραίων.
Διερωτώμαι, λοιπόν... Πώς θα πορευτούν στη ζωή αυτά τα παιδιά; Ρώτησε, κανείς, την ψυχολογία τους; Τον ερεθισμό τους; Αποβλακωμένα σε μια οθόνη, χωρίς πραγματικές επαφές με τα βιβλία.
Βιβλίο, φίλοι μου, σημαίνει: Αγγίζω σελίδες, μυρίζω το τυπωμένο χαρτί, γεύομαι τα συναισθήματα οποιουδήποτε συγγραφέα, χαλαρώνω, κάνω φαντασίες με το νου, μαθαίνω πότε μπαίνει κώμα, πότε τελεία...
Τα βιβλία είναι η επόμενη γενιά... Έτσι, θα ονόμαζα το μέλλον μας...
Θυμάμαι... όταν πήραν στα χέρια τους, το βιβλίο... Σαν να κρατούν χειροβομβίδα... Μερικά με κοιτούσαν σαν χαμένα και άλλα γελούσαν πού έτυχε να γνωρίσουν ένα συγγραφέα!
Εκεί, λοιπόν, αναρωτήθηκα... Τι σημαίνει πραγματικά παιδεία; Ένας φόβος, φώλιασε μέσα μου και προτίμησα να σωπάσω...
Ήξερα... πώς δεν θα πάρω απάντηση....

Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2013

Στο ραδιόφωνο!


Πολύς ντόρος, έγινε για τις παλιές εκπομπές μου στο ραδιόφωνο Άνεμος 9,37. Ήταν μια αξιόλογη συνεργασία, με τον διευθυντή του σταθμού Πάνο Καλτσά. Η εκπομπή, όπως γνωρίζετε λέγονταν: ψιθυρίσματα και είχε κουτσομπολιό με ελληνική μουσική. Η ακροαματικότητα, στα ύψη, μου το αποδεικνύεται εξάλλου και κάθε φορά πού πηγαίνω προσκεκλημένη σε άλλες εκπομπές.
Ήταν, λοιπόν, δική μου επιλογή, να αποχωρήσω για κάποιο χρονικό διάστημα από το ραδιόφωνο, χωρίς αυτό να σημαίνει πώς υπήρξαν προβλήματα στον χώρο.
Ήταν υπέροχη εμπειρία, για εμένα... Η επικοινωνία μου, με τον κόσμο, τα τηλέφωνα- από Αυστραλία του κύριου Προκόπη, Γερμανία, Ελλάδα, Κύπρο...- μου έφτιαχναν το κέφι και προχωρούσα. Ανεβασμένα τραγούδια... να ανεβαίνει η διάθεσή μας...
Επέλεξα να σταματήσω τις εμφανίσεις μου, την περίοδο πού ένιωσα εξαντλημένη. Έπρεπε να γίνω χίλια κομμάτια και να λείπω από το ραδιόφωνο, κάνοντας τις παρουσιάσεις των βιβλίων μου. Οπότε... διάλεξα, να προχωρήσω το όνειρό μου...
Θα μου πείτε... και το ραδιόφωνο, είναι η αγάπη σου... Ναι... Ήταν, είναι και θα είναι...
Πάντως... αν υπάρξει κάποια πρόταση, όπως πολλοί με ρωτάτε, θα σας ενημερώσω... Όπως κάνω πάντα...
Εσείς... κι εγώ, φίλοι μου, πάντα σε επαφή!

Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013

Σας ευχαριστώ πού μου δείχνετε καθημερινά την αγάπη σας... κι εγώ- όσο μπορώ, την ανταποδίδω μέσα από τα γραπτά μου και από την επαφή μου, είτε μέσω Διαδικτύου, είτε όταν με επισκέπτεστε στα διάφορα μέρη πού έρχομαι.