Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2013

 
 Παραμύθια... Φαντασίες... ή αλήθειες;


Η πιο αγαπημένη συνήθεια των παιδικών μου χρόνων ήταν οι ιστορίες που έπλαθε η γιαγιά μου για να με κοιμίσει! Ξάπλωνα στο κρεβάτι  και την παρακαλούσα, να μου πλάσει το παραμύθι, όπως ήθελε! Μου άρεσε τόσο πολύ που πολλές φορές μάλιστα δεν περίμενα καν να νυχτώσει, έκλεινα τα πατζούρια και την φώναζα: Είναι νύχτα, γιαγιά... Φορούσα τις πιτζάμες και ξάπλωνα στο κρεβάτι. Αυτό, βέβαια, κράτησε αρκετά χρόνια, μέχρι πού μεγάλωσα  και άρχισα να φτιάχνω τις δικές μου ιστορίες! 
Πίστευα και πιστεύω στα παραμύθια! Τι κι αν, είμαι ενήλικας; Τι κι αν, παραδέχτηκα πώς ζωή δεν είναι παραμύθι... Έτσι, δεν λένε, όλοι; Κι όμως, φίλοι μου, εφόσον, δεν πιστεύουμε πώς υπάρχουν παραμύθια- όπως όταν είμαστε μικροί- γιατί σαν γινόμαστε γονείς επιλέγουμε να διαπαιδαγωγήσουμε τα παιδιά μας με αυτά; Με τις νεράιδες, τα ξωτικά, τους πρίγκιπες... Με αυτούς πού τιμωρούνται και μη;
Για σκεφτείτε, λίγο... Αν ακούσεις το παραμύθι από την πλευρά του πατέρα... είναι εντελώς διαφορετικό, από της μητέρας... Αυτό με κάνει, να πιστέψω το εξής: ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΡΟΤΥΠΑ ΜΑΣ! Η ευτυχία πού κυνηγάμε, η ομορφιά- πού πιστεύουμε πώς δεν έχουμε, αλλά κρύβεται μέσα μας-, το πρότυπο της παραδοσιακής οικογένειας, κτλ...
Κάθε παραμύθι, είναι ένα ηθικό δίδαγμα... Κάθε φορά, πού επαναλαμβάνεται ένα παραμύθι, το παιδί πλάθει τις δικές του σκέψεις, μαθαίνει να ονειρεύεται, να γίνεται έξυπνο και να διεκδικεί... 
Τι είναι, λοιπόν, το παραμύθι; Φαντασία ή αλήθεια;