Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2012



Κάποιοι τη γραφή των γυναικών την σχολιάζουν ως <<χρώμα ροζ>>. Στις μέρες μας, όμως,  η γυναικεία πεζογραφία, συνδέετε έμμεσα με τη <<ροζ λογοτεχνία>> και  διαστρεβλώνει την εικόνα της εκδοτικής παραγωγής στη χώρα μας. Με αυτό τον τρόπο, απαλείφει τις διαφορές ανάμεσα σε γυναίκες συγγραφείς με τους άνδρες συγγραφείς, και τονίζει τις αντιλήψεις περί θηλυκότητα.





.Ο όρος «ροζ λογοτεχνία» αξίζει να σημειωθεί πώς χρησιμοποιείται κυρίως στις αγγλόφωνες χώρες για μυθιστορήματα που εστιάζονται στα ερωτικά και μόνο θέματα, δημιουργώντας, έτσι, στερεότυπα, απευθυνόμενα στην ευαισθησία του αναγνωστικού κοινού. 










Κάποιοι κριτικοί  συνδυάζουν αυτό το φαινόμενο με συγκεκριμένες κοινωνικές τάξεις. Δηλαδή, πιστεύουν πώς στοχεύουν μόνο στο κοινό με χαμηλής νοημοσύνη και κοινωνική αντίληψη. 





Όσον αφορά, τώρα,  στα ίδια τα κείμενα ροζ λογοτεχνίας, αξίζει κανείς να σταθεί στη σχέση θεματικής και τεχνικής, στο ποια είναι τα θέματά τους, δηλαδή, << ποιος είναι  ο λογοτεχνικός τρόπος που παρουσιάζονται. >>  Δυστυχώς ή ευτυχώς, συχνά τονίζετε ο συντηρητικός χαρακτήρας αυτών των βιβλίων.


Και βέβαια,

Θα περίμενε κανείς ότι στην πλειοψηφία τους τα ροζ βιβλία είναι γραμμένα από γυναίκες και για γυναίκες, αντί αυτού όμως αναπαράγουν χαρακτήρες με λεπτές συναισθηματικές αποχρώσεις και μάλιστα, αξίζει να σχολιαστεί  ο τρόπος με τον οποίο αναλύεται η σεξουαλική επαφή, η μητρότητα κτλ.  Οι ηρωίδες είναι μαριονέτες χωρίς προοπτική και φόντο εξέλιξης.