Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2012

ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ- ΤΖΕΝΙΦΕΡ ΝΤΟΝΕΛΙ

 Στα 1900 οι ευπρεπείς γυναίκες δεν κυκλοφορούσαν στους επικίνδυνους δρόμους του ανατολικού Λονδίνου. Aλλά η Ίντια Tζόουνς ήταν ξεροκέφαλη: είχε σπουδάσει ιατρική και ήταν αποφασισμένη να προσφέρει τις υπηρεσίες της εκεί που τη χρειάζονταν περισσότερο. Σ' αυτούς τους άθλιους δρόμους η Ίντια γνωρίζει και του σώζει τη ζωή τον πιο διαβόητο γκάνγκστερ του Λονδίνου. O Mαλόουν, σκληρός, βίαιος, ακαταμάχητα ελκυστικός, είναι το αντίθετο του συγκρατημένου αριστοκράτη αρραβωνιαστικού της. H Ίντια, παρά τη θέλησή της, συνδέεται ολοένα περισσότερο μαζί του, παρασυρμένη από τη γοητεία του αλλά και γεμάτη ερωτηματικά για το κρυφό παρελθόν του.

Έργο πολυεπίπεδο και ίσως το πιο σημαντικό από όλα είναι έργο ερωτεύσιμο. Είναι μυθιστορήμα που όταν αγγίξεις την καρδιά της ιστορίας του, δύσκολα το αποχωρίζεσαι από τα χέρια σου. 
 Διαβάζοντας το βιβλίο, εκείνο που κατεξοχήν αισθάνθηκα είναι ότι  μέσα από τους ήρωες αναζητά, ναι μεν το χτίσιμο της ιστορίας για να περάσει ευχάριστα η ώρα των αναγνωστών, αλλά ψάχνει αλήθειες, κρυμμένες κάτω από ψέματα. 
 Δεν βρίσκω τις κατάλληλες λέξεις για να περιγράψω την πρώτη αίσθηση που μου άφησε αυτό το βιβλίο. Η εικόνα του εξώφυλλου, χαραγμένη στο μυαλό μου, στο καινούριο μου μυθιστόρημα.  Δεν έτυχε να γνωρίσω από κοντά τον συγγραφεα, βέβαια, θα ήταν μεγάλη μου τιμή, να εξομολογηθώ τα εξής λόγια: είστε ο δάσκαλός μου, το πνεύμα και η αρχή μου! Ναι, έτσι, ακριβώς.
Έτσι, έμαθα πώς νιώθει κάποιος όταν αρχίζει να οσφραίνεται τον πνευματικό- λογοτεχνικό αέρα πού σου δίνει το κάθε βιβλίο ξεχωριστά. Είναι  μια μυστηριώδης γοητεία που συναρπάζει την ψυχή και την προκαλεί να γίνει κυνηγός με θήραμα όσα μυστικά την περιβάλλουν.
Ας μην ξεχνάμε, λοιπόν, τα βιβλία  αντανακλούν τον ψυχισμό των ανθρώπων του. Ο ήχος όταν ξεφυλλίζουμε τις σελίδες είναι η σιωπή... Μιλάει μόνο όταν η ιστορία γίνεται γοητευτική, όπως την πλάθει ο συγγραφεας, ετσι ώστε να προσελκύει το βλέμμα και να  καθηλώνει τη μνήμη σε όσους τολμούν και γράφουν.